Been there, done that!!

Been there, done that!

Yeeeeehaa! We made it! Op 3 october om 8.15 stond ik op de highest point of Africa! Mount Kilimanjaro - Uhurupeak 5895 m!!!

Het was zwaaaaaaaaar, maar zo fantastisch! Echt geweldig om zo 6 dagen te lopen, en af te zien.... om dit te bereiken. Krijg weer de kriebels nu ik eraan terug denk... zo cool!

Na weekje gezellig relaxen @Nicole's en spelen met Rex (das de hond / mormel!) begon op 20 september de trip waar ik me al lang geestelijk op aan het voorbereiden was!

In 2007 had ik de berg beloofd binnen 5 jr op de top te staan, en -hoe cool- doel bereikt!!

Met 14 pax de berg op, ondersteund door 6 gidsen en chief-guide Obote en heeeeelboel dragers. In totaal gingen we met 55 man omhoog. De grote bagage, tenten, matrasjes en al het eten werden door de dragers iedere dag weer naar plaats van bestemming gesjouwd. Zonder boe of bah met zak met meer dan 20kg op hun nek vlogen ze voorbij, in geleurde gatenvolle joggingbroekjes en op schoenen die hun maximale levensduur al 3x overschreden hadden. Echt respect.

In gemiddeld zo'n 6-8 uur lopen per dag, met enkele 'korte daagjes van 4-6 uur. Gingen we naar boven. Vanaf de gate (1800m) ging de rem dr op... pole pole! Met andere woorden, rustig aan je zal je energie nog nodig hebben. Gelijk een mooi dag, lopend door het regenwoud Klauteren over boomstronken en zo nu ene dan even op kijken om van de omgeving te genieten. Prachtig, groen, ouds en mysterisch.

In mn superrrrfijne rugzakje, een camelbag (ideaal.. binnen no-time 2 ltr verder) en voorraad energiefood, zonnebrand en handschoenen (jaja hou van uitersten). De poncho en regenbroek heb ik voor nix meegesjouwd (gelukkig!). September is echt het ideale seizoen, droogseizoen en hebben dan ook geen druppel regen gehad. Soms even puzzelen, wat nou in welke bagage moest maar was dr gauw handy in.

Bij aankomst in MachameCamp(3010m), stonden onze tentjes al klaar en was er zoals every day weer een drager (matthew) om mij op te vangen'(fig.) en zo naar mn tentje te loodsen. (al was deze niet erg moeilijk te onderscheiden - Tourleader in blauw, groep in groen) Daarnaast nog maintent waar we lekker warm ons diner voorgeschoteld kregen... aan de organisatie zal het niet lukken.

Geweldig om zo onderweg steeds even een blik om te kunnen vangen van de top... waar we dan met zn allen vol ontzag naar gingen kijken! Respect - voor deze inmense berg (slik!).

's Ochtendsvroeg werden we dan gewekt door gidsen, en werd er even lief gevraagd hoe je geslapen had (zo leuk!) en kreeg je warme kop thee of koffie in bed (lekker half uurtje aankeutelen) met later een bakje 'washi washi' warm water. Aankleden, tassen inpakken en op naar de pap!!! Smullen (haha al was niet iedereen er even dol op) van de warme porridge! Stevig ontbijtje om op gang te komen. En dan weer lopen!! Op naar ShiraCamp.....

Het regenwoud vervangen door heideplanten en enkele rotsen en in zo'n 6 uur liepen we naar 3845m. Wat toch al een behoorlijke hoogte is, gekgenoeg konden we nog gewoon ademhalen. Happen of gaspen was er niet bij ;-). Qua spierpijn viel ook mee (en dat met mn minimale training)

Eigenlijk voelde ik me topfit, de hele tijd. Geen hoofdpijn of running stomach of misselijkheid, waar een aantal van mn groep last van kregen. Enkel de nachten bracht ik wakker door, dat was dan wel weer beetje jammer. Zowel met inslapen als doorslapen had ik moeite...

Dag 3 van Shira naar Barranco, maar eerst nog 'even' naar Lava Tower op 4600 m. Dit om je lichaam optimaal aan de hoogte te laten wennen. Goed te doen, maar ook na deze truck deed ik geen oog dicht. Met deze klim hadden we ook gelijk de eerste afdaling te pakken, welke ook best pittig was. Mn voor je knieen. Gelukkig had ik stokken me om beter te balansen, alleen was het eerst nog even de kunst om hier 'handig' mee te leren lopen. Haha! Bij aankomst bij het Camp (Barranco 3950m) hadden we zicht op de Barrancowall 'DE Breakfastwall' welke we de vlgd morgen mochten bedwingen.

Jammergenoeg moest er één iemand stoppen, duidelijke klachten van hoogteziekte en daarmee een te groot risico om verder te gaan. Na het ontbijt ging hij dus naar beneden en de rest steil omhoog. Waar een aantal hun hoogtevrees de baas werden en dapper bovenkwamen, sprong ik zelf als een berggeitje tegen de rotsen omhoog. En ook op dit punt werden we non-stop gepasseerd door de dragers die met hun ballast dezelfde bokkesprongen moesten maken en onder volle concentratie langs de afgrond schuifelden.

De beloning was echter groooooots boven. Vol uitzicht op de stralende top van de Kili enerzijds en vol wit wolkendek aan de andere kant. Fantastisch! Tijd voor een fotoshoot. Iedereen was gelijk alle pijntjes en spanning vergeten en stond dolblij deze overwinning te vieren. Maarja.. hierna moesten we nog verder naar Karanga Valley (4100m) wat betekende dat we eerst deze vallei door moest, juist ja daaaaalen en klimmen! Wel heel gaaf om te zo aan het eind terug te kijken over de vallei, en je te realiseren dat je helemaal van de andere kant komt! Echt super.

Ik voelde me nog steeds helemaal top, zonder uitvalsverschijnselen. Vermoeidheid begon wel een beetje toe te slaan, maa gelukkig was ik inmiddels gewend aan slapen 'in minder zuurstof' dus snachts kon ik weer een beetje bijtanken. De nachten daarentegen waren behoorlijk stuk kouder geworden, en een kruik (veldfles!) was dan ook wel een uitkomst. Daarnaast kroop ik mn slaapzak in met mn thermisch ondergoed! Heeeel sexy ;p

De top begon nu toch wel aardig dichtbij te komen.. al was het tegelijkertijd nog een pokke'end weg. Nog een kort dagje, (door de extra acclimatisatienacht in te voegen, was een route in tween gedeeld, dus nu maar een korte walk van 3 uur!) gevolgd door een paar uur slaap en een heeele lange nacht!

Van KarangaValley liepen we naar BarafuCamp (4600m), Barafu staat in Swahili voor íjs... dus wel duidelijk hoe de temperaturen er hierbij lagen. Als de zon scheen was het nog altijd lekker, maa daarboven in de mist....brrrr! Smiddags lekker slapen (wist inmiddels hoe dit moest.. als een blok!) vroeg eten en weer slapen. Om om middernacht (kooooud!) gewekt te worden, bordje pap naar binnen te slobberen en 'the only way is up!' te vertrekken.

Spannend!!! DE laatste nacht waar iedereen me voor gewaarschuwd had. 4-5 dubbellaags kleding aan. Van wollen thermo (van het merino schaap uit NewZealand!) tot winterjas, bakalava (oid bivakmuts dus) en twee paa sokken en handschoenen aan! Eerst snikheet (jas uit!) Gelukkig rest aangelaten, want daarna was het weer freezin'. Mn vingers vroren dr echt af.. maar gelukkig kreeg ik van mn rafiki' Seleman zn wanten. En zo gingen we naar andere uiterste; tintelende hete vingers!

Maar oooow wat was het zwaar. Ik had inmiddels ook al wel wat hoofdpijn ontwikkeld.. en aangezien we vandaag 1255 m gingen stijgen???

De temperatuur en de lucht (zuurstof) gingen me opbreken, maja 'dóórlopen!' Opgeven was er niet bij. Op gegeven moment bleef ik een beetje achteraan , wat ik op zich niet echt prettig lopen vind maar kon wel mooi met gids samen gaan, wat wel weer fijn was. Werkelijk als michelin-vrouwtje liep ik daar. Stapje voor stapje, in poging om gelijkmatig te ademen. De groep in sliert voor me uit, enkeling achter me. De maan erg mooi en goed te zien (lijkt zo dichtbij!) en sterren zoveeel, das gewoon echt niet te geloven-schitterend! Naarmate het lichter werd konden we zien waar we hen moesten.... en dat was nog wel een stukje... het laatste stuk naar Stella Point was echt een kwestie van 1 stap naar voren 3 terug pffff. Zwaaaaaaaar!! Volledig stuk kwam ik boven, ook anderen hadden hier veel moeite mee en zaten op krachten te komen boven. Gelukkig waren onze mannen daar met hete thee (feestje!)

Van Stella tot Uhuru zou het nog een uurtje lopen zijn (en vlak??) Nou ik vond dit echt nog een hele klus.... kapot was ik, moe, af, hoofdpijn en ook enigszins 'spokerig' in mn hoofd... vermoeidheid of hoogteziekte?? Hup naar de top en dan snel weer terug.

Onderweg kwam je dan andere mensen tegen die net hetzelfde stuk hadden afgelegd en door hen werd ik aangemoedigd verder te gaan, leuk is dat hoe dat gaat. Met iemand die je totaal niet kent, een soort saamhorigheidsgevoel!

Hét bord was al lang in zicht... en ja hoor. 8.20u reached Uhurupeak!!! (uhuru = vrijheid!!!)

HET hoogste puntje van Afrika! Kippevel :) Onbeschrijfelijk... ontroerend. Geweldig!!!

Gefeliciteerd door de anderen, wauw! Allemaal de top gehaald- echt heel goed.

Natuurlijk voor het bord 'de' beroemde foto gemaakt! Been there 'done that! Had mn 'just done it'shirt al aan (al was de 'just' enigszins ver te zoeken ;) Supercoool. Had geen puf meer om me van een paar lagen broek te ontdoen, en zag later ook mn handschoenen nog aan te hebben, ma ala!

Mn foto heb ik, met de aanwezigen van groep ook nog even op de foto en met mn laatste krachten mn gids even op de armen genomen. (wat zuurstofgebrek al niet met je doet ;) Klein dansje gedaan en snel weer naar beneden....

Eindelijk het moment om rustig de omgeving in me op te nemen; zo mooi gewoon, zo wijds zo puur. Metershoge gletsjers, diepen kraters, eeuwenoud gebied. Goeie afleiding van de afdaling!

Het eerste stuk tot Stella dát ging nog wel, maar daaarna: Hel! Zoals meestal de terugweg korter lijkt, zo kwam er hier geen eind aan! Werkelijk een marteling, je zakte weg in het zand en ging dan als het ware 'skiend' naar beneden (voor een enkeling een feest, voor de rest echt niiiieet!) Aanslag op mn knien, maar gelukkig had ik hiervoor een knee'band als protection (nog door moeders opgestuurd middels postpakketje!) Al mag ik nooit meer zeggen dat ik een 'zwakke knie' heb gezien ik met deze knie volledig probleemloos de top van Afrika bereikt heb! ha... hij is niet eens een beetje dik geweest of wat!!! Ben daar echt trots op, sowieso op de topprestatie welke ik met mijn lichaam (na 2mnd antibiotica!) bereikt heb.

Maar goed, de terugweg was dus geen pretje en nog veeeel langer (zullen we het daar maar op houden). Eenmaal aangekomen bij de tent (12.15u) linearecta gestrekt dr in en met schoenen uitstekend naar buiten als blok in slaap gevallen. Helaas wast maar haze slaapje van half uur toen gingen we alweer lunchen... én??? ja hoor nog 2 uur doorlopen! Was wel het laatste waar ik nog zin in had, maar ja. Eenmaal weer op de been ging het wel. Het weer was ook beetje omgeslagen, in hagel vertrokken we (en zo had ik toch niet mn poncho geheel voor nix mee genomen!)

Aangekomen bij Millenium Hut.... was daar we ons langverwachte en geprezen 'Kilimanjaro! Biertje' Die ging dr wel goed in!! En hadden velen van ons toch lang moeten 'missen!' haha

Nog een avondje gezellig in de tent 'nagenieten' en een nachtje koud in mn tentje slapen, om de volgende dag nog in zon 4-5 uur naar de gate te lopen, ons certificaat te ontvangen en vervolgens eindelijk weers een 'verfrissende'(liever verwarmende) douche te nemen in de lodge.

Maar eerst nog een lekker ontbijtje (geestelijk afscheid genomen van de porridge!) en de tipceremonie! Al onze gidsen (Obote, Seleman, Robbie, Baracka, Lazarro, David en Dickson) en porters (te veel om op te noemen) zongen voor ons het Kilimanjarolied en zo nog een aantal andere songs die ze tijdens het lopen (jaaa juist die nacht naar de top!) voor ons gezongen hadden. Heerlijk! Uiteraard liet ik me weer verleiden met een van de gidsen mee te dansen, me niet realiserend dat ik nog op 3900 m was en aansluitend mn praatje moest houden, haha moest wel even op adem komen voor ik van wal kon steken. Maar tis gelukt!

Mooie walk naar de gate, gekgenoeg best goed te doen. Met knikkende knien, maar leek ergste alweer gehad te hebben. Trots en voldaan doorgestapt!

Bij de gate vor de laatste maal iedereen uitgeschrven, certificaten ontvangen en nog een keer gelunched met de jongens.... waarna we met zn allen in de bus gingen naar Moshi. Hier werden de laatste liederen gezongen en dat was het! Het zat erop, dit was de Kilimanjaro, mijn ervaring!

Zwaaaar, maar fan-tas-tisch!! heb dr enorm van genoten, en dat doe ik nog!

Ik heb na afloop ook enorm genoten, van de warme douche en mn bedje! Echt even bij moeten slapen, mn lichaam had duidelijk toch heel wat te verduren gehad.... Dus een massage had ik wel verdiend! Haha en ook wel , zo gezegd z gedaan. Van top tot teen gemasseerd, pijngrens weer wat opgerekt, maaar zo fijn!

Jammergenoeg zit er van mn oren nog altijd een dicht (jaaa nog altijd doof aan één oor!) Maar daar zal ik op gegeven moment ook wel weer van genezen.

Vanaf nu ; Kan ik alles aan!

Bedankt voor het mee lezen/leven en tot een volgend avontuur :-)))

Op dit moment ben ik eeeeven in Nederland, lekker even bijkomen (en badderen ;p)

Dinsdag a.s. vlieg ik dan door naar Dakar en dan zal het (ws) zo'n maand of 6 duren voor in weer op Nederlandse bodem verschijn.....

Veel liefs, Astrid

Simba's in action!!

Mambo vipi rafiki's

Ditmaal zit ik lekker warm ingepakt in fleecekleedje in mn luxe tent met uitzicht over Rothia Valley. Wat wil een mens nog meer (naja beetje zon zou nog wel lekker zijn, tis best fris hier.. vannacht zelfs jawel.. een kruik in bed gehad!)

Mn groep(je) is naar de Ngorongorokrater en dat geeft mij de tijd en ruimte even heerlijk te relaxen, story te schrijven e van mn uitzicht te genieten!

Ik heb het weer goed naar mn zin! Deze reis heeft een heel ander karakter, dan de kampeerreizen aangezien we elke nacht in supermooie lodges overnachten en de afwas voor ons gedaan wordt. Voor de afwisseling ook wel eens fijn dus! En de route was voor mij ook deels nieuw en zeer verassend. Mooie kleinere parken, stoffige hobbelwegen door Masailand, en telkens weer een verassing waar de weg ons brengt.

De weg naar Lake Natron, een sodameer gelegen in Ngorongoro area, was echt erg slecht maar zo mooi! Flink hobbelen en stofhappen in onze landrover, wegdromend bij de betoverende omgeving. Langs de wegen lopen dan de masai (jonge jongens) met hun kuddes, en passeren we de boma's in the middle of droog niks. Ik vind dit zon prachtig volk, dat ik soms denk als masai geboren had kunnen zijn. Al weet ik dat dit zich beperkt tot de dans en hun prachtige sieraden, en dat ik in de barre leefomstandigheden ws heel snel de geest zal geven. Overleven is daar aan de orde van de dag, en verkoop van sieraden is een goede mogelijkheid om wat geld te verdienen. De keerzijde hiervan is de wanhopigheid waarmee je benaderd wordt 'buy this, take this, come here'. Werkelijk overal vandaan komen de vrouwen of kinderen aangerend om hun waar uit te stallen, echt contact' is dan niet mogelijk. Vanaf het meer ben ik teruggelopen naar de lodge, onder begeleiding van 2 kids en een oudere vrouw. Na duidelijk gemaakt te hebben geen sieraden te willen kopen, gaven ze het op en ontstond er op een gegeven moment wat contact met Koko Maria (mama), rafiki (vriendin) en dada (zus). Beetje gesprek gevoerd en de basisbegroetingen in Masailanguage geleerd, waar ze natuurlijk de grootste lol om hadden. Op gegeven moment heb ik me eraan gewaagd de oorbellen uit de oren van Koko Maria te kopen! Helemaal leuk natuurlijk - hetzij echter wel gelijk weer de anderen activeerde hun waren weer te voorschijn te halen... tsja eigen schuld. Dragen van deze bellen is ook ander verhaal... daar moeten mn gaatjes nog iets voor opgerekt worden haha.

's Avonds groep van 28 masaikrijgers en kinderen die voor ons traditioneel kwamen zingen en dansen. Hartverwarmend en zo oer! Echt fantastisch.

Andere oergeluiden hebben mij in Tarangire NP uit mn slaap gehouden. In dit park wat bekend staat om zn vele baobabs (eeuwenoude bomen) en olifanten, waar we ook een huge python in de boom hebben zien liggen (iiek), leven ook leeuwen! Een aangezien ons tented camp midden in het park lag (met awesome view!!) loop je het risico 's nachts wat wilde dieren te horen...

Nou werkelijk waar (ik twijfelde eerst nog even, maar op gegeven moment wist ik het zeker!) om het kwartier hoorde ik leeuwen toch wel een heel 'herkenbaar geluid' maken. Dit duurde zo'n 45 tot 60 seconden en dan zwakte het weer af... en kwartier later begonnen ze weer vrolijk opnieuw! Juist parende leeuwen!! te cool zo'n prachtig samenspel van schaamteloos gekreun! That's nature. Dit doen ze zo een paar dagen lang (al wordt de frequentie iedere dag iets minder.. zo eens per 20 min haha) en altijd een vluggertje van minder dan een minuut! Voel me toch wel heel dicht bij de natuur als dit mn slaapliedje mag zijn!

Verder op puzzz gebied nog 2 mannetjes van een prooi zien eten, met van die bloederige snuitjes en 14 leeuwen van zeer dichtbij onder boom kunnen bewonderen. Dit was zeker dezelfde pride als ik in juli gezien heb, alleen waren de 10 cubs nu alweer stukje groter!

Een eindje verderop lag één leopard in de boom, en daar stonden dan weer 14 landrovers omheen. Ietwat andere ervaring, maar ook weer mooi.

Op weg naar de Serengeti, wat al een lange reis dag zou worden... pech gehad! Iets met de 4weelaandrijving?? Anyway op de helling stonden we hartstikke stil, dus ik uistappen en steen achter wiel gelegd, chauffeur -Moody- bleef het proberen, op gegeven moment pakte ie 'm weer en konden we verder!! Helaas te vroeg gejuigd... drie hobbels verder rolden we weer rustig naar beneden. Gelukkig (voor ons) kwam er een jeep langs met 3 (van die stoere) Noren en hebben we een poging gewaagd ons naar boven te trekken. Twee bochten verder gaven we het op, onvoldoende vermogen of behendigheid van chauffeur. Inmiddels was er andere jeep bijgekomen en hebben we het met staalkabel geprobeerd. Stuk sterker zou je zeggen, er zat echter al een scheurtje in en dus 'knap', poging mislukt. Kabel gemaakt en nogmaals proberen. Veel meer dan een paar meter kwamen we niet vooruit, de voorste jeep groef zich in. Mijn mensen waren al boven, en anderen zijn met hun gewicht in de eerste landrover gaan zitten in de hoop dat hij meer grip zou krijgen. Maar helaas. Je moet je voorstellen hoe zo'n bedrijvigheid dat is om de auto's, er waren nog meer drivers gearriveerd die het boeltje van buitenaf begeleidde. Je bent natuurlijk in zo'n gebied erg van mekaar afhankelijk en fijn te merken dat mensen zooo behulpzaam zijn (anders stonden we er nu nog!) Onze chauffeur was nog altijd de rust zelve.

Goed, zo ging het dus niet lukken dus derde jeep ervoor. En zo zijn we het steilse stuk omhoog getrokken. Eenmaal boven nog zo'n 50 km verder gesleept door Martin (wiens reis dus ook aardig vertraagd is... incl inzittenden -2 NL) De kabel is slechts nog 3 keer geknapt, waardoor we uiteindelijk op 2-3 m afstand van mekaar reden. Best spannend toch, maa we waren in goede handen. In inimini dorp auto gefikst, terwijl wij soda'tje nuttigden in local bar. En dor naar de gate van Serengeti. Natuurlijk waren we veeeel te laat daar dus konden we nooit vor ht donker de lodge halen. Gelukkig mochten we er wel in en zo hadden we dus gratizz nightdrive! Erg cool, cheeta liep voor ons uit op de weg en paar overstekende hyena's gespot. Helaas ook 2 aangereden thompsongazelles, door te hard rijdende drivers. We kwamen weliswaar met regen aan!! en dat in de droge serengeti, laat dus direct na het eten de tent in. Om de volgende morgen wakker te worden met uitzicht op grazende zebra's en rondspringende impala's. Wat een leven :-D

Uiteraard heeft het leven ook hier een andere kant... Ik was voor vertrek erg happy dat mn schotwond geheel dicht was tot rozepaars litteken. Al op de eerste dag voelde ik pijnlijk bultje naast dit kleurrijk gebeuren en op dit moment valt het roze volledig in het niet bij mn dieprode heuvel! Kortom, nieuwe infectie! Gebeld met arts in NL, welke de uitslagen binnen had en me kon vertellen dat de oorzaak van de eerste plek een teken beet was. En aangezien dit nog in mn bloed zit, kunnen er dus nieuwe plekken ontstaan. Pfff.. hiervoor dus 2 week heavy antibiotica (echt waar, bijsluiter gelezen... gruwelijk ga liever gewoon dood, maja moet toch) Vanmorgen heeft de eigenaar van de lodge (hoe toevallig arts!) mn berg ingesneden... in de hoop dat met n paar dagen de boel geruimd kan worden. En gezien er wederom een staflycoc is binnengedrongen, mag ik ook hiervoor een kuurtje slikken! De 6de... en dat voor een anti-antibioticer. Das wel even slikken. Heb goede hoop dat het geheel zich herstelt voor ik de berg op ga.... fingers crossed!

Tot zover mn update vanuit Tanzania! Deze reis duurt nog 4 dagen en dan ben ik lekker 5 dagen 'relaxed' in Arusha. Kan ik mn vrienden in het ziekenhuis weer opzoeken ;-)

Ga jullie goed allemaal daar in NL, en tot krabbels!

Veel liefs,

Astrid

Badaaye!

Twende! Daar gaan we weer...

Zoooo.. onderweg naar Amsterdam! En morgen vlieg ik door naar Tanzania!

Soms moet ik mezelf even in mn wang knijpen en besef ik dat dit alles daadwerkelijk gebeurd.... Vreemd te bedenken hoe mn leventje veranderd is het afgelopen jaar. Ook gek om zo van ene 'leven' weer een paar weken in het andere te zijn, en nu zo weer terug te gaan.

Leuk, zeker leuk om veel vrienden weer te zien, maar ook verwarrend om alweer afscheid te nemen wetende zo'n lange tijd 'jullie levens hier te missen'. Maja je kan maar op een plek tegelijk zijn, en ik heb nu de mogelijkheid veel in Afrika te zijn ga hier maar in mee :)

Heb drie weken genoten van Hollandse donderwolken en stortbuien en gelukkig tussendoor paar keer het zonnetje mogen zien. Ben in ieder geval dankbaar voor de droge avond van 23aug toen ik mn verjaardag vierde op een kleedje in het park. Wat erg gezellig was. Dus nee... echt klagen doe ik niet. Het slechte weer, maakte het een stuk makkelijker om me goed voor te bereiden op mn reis. (althans... het papieren' gedeelte dan, de kilometers gaan we nog maken)

Morgen start ik met een Tanzania Highlight-trip van twee weken, met de luxe dat er niet gecampeerd wordt, maar alleen overnacht in hotels en tented'camps. Heeeerlijk even 'bijkomen' vóór de beproeving van de Kilimanjaro! Africa's highest mountain... ( slik.. 5895m)

Dus tassen vol gepakt (tsja echt iedere cm is opgevuld) met equipment voor de berg. Op topje schijnt het nogal freeeeezin te zijn (dus daarvoor de lange wollen onderbroek en bivakmuts) en overdag schijnt het zonnetje weer volop dus dan rits ik mn broek weer af tot oh zo charmante korte broek. Uiteraard ontbreekt de bikini niet voor op de ontspannende momenten...

Ook mn laptop'je zit weer in de tas... dit keer mét het goede snoer. Zal jullie dus weer wat vaker 'stalken' met nieuwe belevenissen uit het leven van mimi Astrid!!

Tutaonana badaaye (hetgeen de trouwe lezer inmiddels zou moeten herkennen.... maw tot laterrr!)

Veel liefs,

Astrid

ps; en nog even voor de lange termijn geinteresseerden. Het plan is als volgt

2 sept - 14 sept Tanzania Highlights

5 daagjes Arusha - gezelli bij Nicole (vriendin ter plaatse!)

20 sept - 8 okt Tanzania, incl beklimming Kili

9, 10, 11 okt tussenstop NL (jajaa wel 3 dagen!)

12 okt...... dan vlieg ik naar Senegal (en dán pas zie ik Issiaga weer !! dus dat duurt nog eeeeven)

Ik blijf daar wel ... tot naar schatting eind maart.

Ga afhankelijk van aantal opgave zowel reizen voor Sawadee begeleiden, als mn eigen dans en percussiereis van 28 jan/11 feb.

In grooooote lijnen is dit het plan (hetzij ten alle tijde gewijzigd kan worden...)

C'est la vie!

C'est ma vie!

xx

Afrika... all inclusive!

Zoooo... en nu weer met laptop op de bank!

Met andere woorden home sweet home. Vanmorgen vroeg op Schiphol aangekomen, afscheid genomen van groep en welkom ontvangen door paps en mams! Tis weer eeeeeven omschakenen, of door doorschakelen, maar ook wel weer fijn even ‘thuis' te zijn.

Sinds mn laatste ‘post' internetcafe's gemeden, zonde van de tijd áls ik die al had :$ De newyears-ceremonie op zanzibar was supercool! Hele happening, massa mensen die rondrennen hetzij in blote body als in winterjas, met bamboe van de bananenbladeren in de hand al zingend van ‘foute' liederen tot schatergelach van de omstanders. Nadat ze zo een paar rondjes hadden gelopen, was het tijd om op mekaar in te slaan, zonder genade of regels, sloegen ze mekaar met de stokken. Het idee ‘kort samengevat' alles van het afgelopen jaar eruitslaan en schoon het nieuwe starten! Tsja tis ook een manier, en als de rest vant jaar vreedzaam verloopt ist zo gek nog niet ;-) Daarnaast werden er een aantal wijze ouderen in een hut gesloten welke in brand werd gestoken, omringd door dansers. Uiteraard waren de mensen gezegend.. en het moment dat ze uit de hut braken was de ceremonie te einde en het nieuwe jaar begonnen. Niet zonder 4 dagen feest uiteraard, waar in s avonds in mn up nog even wat van heb meegepikt :D helemaal leuk!

De start van mn nieuwe reis verliep enigszins stressi! Vlucht delayed, te laat voor taxi, stucked in traffic... maar eind goed al goed keurig op tijd terug op luchthaven voor mn familytrip! Dus achteraf gezien ni zo hoeven hurry'en!

Verder superleuke groep gehad en erg geslaagde reis. Wederom verzameling onbeschrijfelijke momenten. Maja Afrika is niet alleen maar groooot wild... er is genoeg wat je niet ziet! Op dag 10 van de reis had ik een klein plekje gesignaleerd op mn schouder, waarvan ik dacht dat het mogelijk parasiet of wurmpje zou zijn wat door mn huid naar binnen was gedrongen. Maar de poging dit dier de luchtgang af te sluiten, mocht niet baten. Dus toch maar even langs ome doc. Nou hier kan ik werkelijk wel een boek over schrijven... heb er nl inmiddels 8 gezien! Ieder met eigen story, maar ik bespaar jullie de details.

Het bleek ‘gewoon' en boil te zijn en dus geen beest, dus aldus doc 1 'no worries'. Creme'pje en painkillers-waarvan ik toen nog dacht deze niet nodig te hebben. Niets was minder waar... so painfull! Drie dagen later was de pijn tot ver in mn arm doorgetrokken en schouder gezwollen, slapen ging niet meer echt en had de hele dag zo'n zeurende pijn. Maximum bereikt en dus naar de dokter IN de Serengeti (wildpark 14.800km2). Na uurtje hobbelen, met personal nurse en mama Astrid (die alle dagen me vergezeld heeft tijdens doktersbezoeken), bij lodge met dokter aangekomen. De dokter stond geheel in roodgeel voetvaltenue klaar om het veld op te gaan, maar kon mij eerst nog wel even zien. Erg vriendelijke man, maar pijn en spanning werd me even te veel toen hij mn wond ging behandelen. Het licht ging uit... en in gestrekte positie kwam ik even later weer bij. Heel vreemd, vervelend en bluhhh.. niet leuk- was op!! Anti-biotica voorgeschreven gekregen en afwachten maar...

Paar dagen later in Arusha toch maar weer voor controle, aangezien mn rode ‘puist' zich nu zo langzamerhand tot berg aan het ontwikkelen was. Op advies naar kliniekje gegaan daar... deze arts werd alleen zo enthousiast van het idee de wond te kunnen open te kunnen snijden en kon me ,alles behalve, op mn gemak stellen. De zó niet steriele omgeving icm zijn niet luisteren naar mn verhaal hebben me doen besluiten het iig niet hier te laten doen. Arts volledig van zn stuk gebracht ‘dit had hij nog nooit mee gemaakt' Whoops, naja jammer dan; er wordt niet in me gesneden, no way!

Op naar volgend ziekenhuis, wat daadwerkelijk echt doorging als hospital. Na enige tijd wachten (en alle mensen in de wachtkamer te observeren) gezien door dokter, diagnose ‘bacteriele infectie'. De zuster zou mn plek schoonmaken... hiervoor deed ze eerst netjes handschoenen aan (en pakte vervolgens de vuilnisbak) en knipte heel veel gaasjes in stukken! Had enig idee wat me te wachten stond maar... oooow wat deed dit zeer. Tot in mn tenen... ze heeft alle viezigheid naar buiten gesquees'd! yek yek yek en aaaaauuuuwwwtsj.

Gelukkig mocht ik de volgende dag weer, dus had ik gelijk weer wat om naar uit te kijken. In Moshi ging de arts zeer zorgvuldig te werk en gaf me zelfs uitleg over de infectie. Tot zijn verbazing kon ik goed me goed verbijten, terwijl hij het zieke weefsel wegsneed en de boel van binnen schoonmaakte. De wond had nu zo'n vingerdikte en was zo'n 2 cm diep, en dat zonder verdoving! Can you imagine??

Vanaf nu mochten we niet meer zelf dokteren (wondverzorging doen), maar moest ik daily naar arts. Dus ook op zanzibar 4x in hospital geweest. Wat een feest, naja je maakt wel wat mee! Heb zwaardere medicatie gekregen en dagelijks nieuwe ‘dressing'. Mn Kili heeft inmiddels meer weg van de Ngorongoro(crater) en lijkt op een schotwond! (Secret chamber ;) De pijn beperkt zich tot de plek zelf en is te behappen. Vandaag in NL bij doktersassistente geweest, die gat opgevuld heeft met soort zuiverende watten. Fijn om even weer in steriele schone praktijk te zijn, met waterdichte huidvriendelijke pleisters enzo. Wordt vervolgd... morgen weer :$

Tot zover mn medical dossier, beeld geschetst ;) en getracht de sappige details wat achterwege te laten. Alla, spreekt tot ieders verbeelding denk ik. Gelukkig is nu alles weer schoon' en aan de beterende.. schouder.

Gelukkig heeft het mn reis niet al te veel belemmerd en heb ik nog volop kunnen genieten van de safari's, spelletjes met de groep en andere gezellige momenten. Op de laatste avond hadden ze op melodie van ‘lion king' een personal song gecomponeerd. De dames vormden een swingend koor en de mannen lieten zich van hun beste kant zien en sprongen als masaai. Dit beeld zal me nog lang bijblijven. Erg leuk en gewaardeerd afscheid. Gek om nu zo weer hier te zijn, zonder groep, verantwoordelijkheden of programma. Zal ook wel weer wennen.

Komend weekend zoek ik Afrika nog even op in Schiermonnikoog, voor mn jaarlijks dans en percussie weekend. Nu lekker drie weekjes zomeren in NL en dan begin september terug naar Tanzania. Met twee reizen int vooruitzicht... waaronder het beklimmen van de Kilimanjaro! Aansluitend reis ik dan door naar Senegal... en denk begin 2011 weer terug te keren..

Tutaonana badaaye of tot krabbels,

Mabusu Astrid

Mambo vipi za U-Hollanzi?

Mambo vipi za Hollanzi??

Hi people, na drie weken rond te hebben getourd door Kenia en Tanzania ben ik nu weer op Zanzibar Island aangekomen. Mn groep is gister vertrokken en ik heb nu een paar daagjes ' vrij' . Genoeg te doen ; bij toeval is er het ZIFF, Zanzibar International Film Festival, dus zijn er de hele dag -uiteraard- films te zien! Als er stroom is dan... zat vanmorgen in House of Wonders ontspannen film te kijken tot plots de electricity het begaf.. hmmm, dan maar out for coffee! helaas werkt een koffiezetapparaat ook ni zonder stroom dus noodgedwongen aan de cola. Gelukkig zijn er ook Mzungu-places m'et generator en dus fresh cappucino. lucky me!

geloof dat weer van de hak op de tak spring... sorry zal even op dezelfde tak blijven zitten.

Naast films zijn er s avonds ook verschillende optredens, van artiesten uit heel Afrika. Helemaal leuk. Heb me al paar keer ingevoegd in kringetje met dansende mensen, had gelijk een camera op mn ' tasaba' , omsingeld door de cameraman.. zo in de spotlights haha.. heb ik weer. Dat was de eerste dag... heerlijk gedanst voor het podium.

Toen kwam dag twee... De laatste avond met mn groep, dus met zn allen naar Festival. Op het podium verschenen verschillende mensen uit het publiek die onder luid gejuich wat ' soepele mooves' tentoonstelden. En ja hoor je voelt m aankomen.. Stond ik gewoon even onopvallend te dansen en te praten... hoor ik ineens MZUNGU' gevolgd door iemand van mn groep naar mij wijzend en hup voor ik het wist ging mn arm er met mij vandoor en moest ik het podium op! haha.. daar sta je dan.. naja heb de billen maar even lekker laten drillen! hihi mn 3 minutes of fame. Wel leuk, was even de master' eenmaal off-stage steeds herkend en bedankt.

Zo ook vanmorgen in't hotel. Zou even ontbijtje doen-met slaap nog in mn ooghoeken.... bleek de cameraman in zelfde hotel te zitten.Hij blijkt een documentaire te maken over ZIFF en werkt voor nationaal TVstation... Kort samengevat; kom op televisie! Te grappig ni.

Vanmiddag ga ik nog 2 dansworkshops volgen en dan vertrek ik, denk ik, morgen naar de eastcoast. Dinsdag is het 'Mwaka Kogwa' - lokaal openingsritueel van het 'nieuwe jaar. En ik wil deze ceremonie wel van dichtbij meemaken.Geen idee wat te verwachten, dus daarover later meer! Woensdag vlieg ik weer naar Nairobi om nieuwe groep op te pikken.

Korte terugblik op safari; enkele highlights

Fantastisch om het WKvoetbal; hier in afrika te mogen volgen. Leeft echt enorm en het merendeel kent de spelers van ons elftal beter dan ik. De swahili kranten stonden uiteraard vol over de kanshebber van de worldcup! Met beetje gepuzzel hebben we practisch alle wedstrijden kunnen zien, soms op inimini'tv en andere keer op flatscreen! In ons eigen ORANJEcafe, versierd met crepepaier, balloons en met oranje punch! Zelfs de rijst en aardappels hebben we een kleurtje gegeven. (met dank aan cooki'crew Albert!) In plaats van een-nul, zongen we moja-sifuri en voor de tegenstanders hadden we ook zo onze Swahili-teksten. Jammerrrrrgenoeg 'sisi ni wahindi' = we are the champions niet helemaal kunnen zingen! maar zoals ze hier zeggen Hollanzi is de de 2nd worldcup WINNER! ipv hoe pijnlijk ook de verliezer van de finale, zoals wij dat toch zien.. Tis maar net hoe je het bekijkt. Anyway;

Trots op U-U-Hollanzi!!

Verder bijzondere gamedrives gehad, dat blijft indrukwekkend. Veel jongen gezien dit keer- mini hippo schuilgaand onder groene waterplanten, lionscubs superrrrrlief spelend met elkaar en echt doerakje met mama lioness. Daaranaast zijn er meerdere dieren geweest die ons hun buik toekeerden! Zie je het voor je enrme mannetjesleeuw met pootjes de lucht in op zn rug te krioelen! en tijdens de safari blue van zeer close dolfijnen gespot. Steeds heel eventjes boven water, tot er opeens een op de kop dreef naast onze boot! Te grappig!

Vanaf de campsite nabij de kilimanjaro, deze indrukwekkende berg (hoooooog!) eens goed bekeken. Dit keer met de wetenschap deze in september te gaan beklimmen! Eerste training gehad, longwalk naar waterval op de flanken van de kili. Soms best slippery en pittig, ai en dan ben je nog nie eens op hoogte. Ia wordt nog wat... geestelijke voorbereiding is begonnen! Ca va aller - hakuna shida (naja... hope so)

Tot zover, onmogelijk alles samen te vatten... during the trip weinig tot geen mogelijkheid te ' bloggen' so hier oeten jullie het mee doen ;p

Is de hittegolf in bij jullie alweer overgewaaid, of nog altijd tropische temperaturen. Toch grappig weer- tis hier nl best te doen met zon graadje of 25-30, lekker zeewindje drbij!

Tutaonana Badaaye,

Mabusu Astrid (mama Safari!)

to be continued...

Slotstory...

Mn laatste uurtjes Afrika heb ik in uber-bewustzijn doorgemaakt.... wetende dat het einde ging naderen. Oooh heel vreemd, verdrietig en toch ook oké. Had me er natuurlijk beetje op ingesteld begin mei weer in Nederland te zijn. Afscheid nemen... dat gaat echt niet zonder waterlanders... Onmogelijk, oh en dan 8 uur in vliegtuig; hoe confronterend is dat.....

Maar goed, alvorens op te stijgen, natuurlijk nog weer het een en ander te vertellen. We waren keurig mooi op tijd op het vliegveld, nét voor de hordes bruingeblakerde mensen met bussen aankwamen van Gambie-beach. Dus ik kon direct doorlopen naar de bali, en wist dat ik me daarna nog even weer met mn mannetje kon verenigen... had hoofd er dus niet helemaal bij, maar.... Op het moment dat ik mn paspoort afgeef en met de meneer achter de bali spreek over de juiste vertrektijden, is er een behulpzame Gambiaan die mn tas op de band zet... ai 27kilo zie ik vanuit mn ooghoek, gewoon doorpraten... Helaas heeft hij ook mn rugtas in zijn handen (stommm) Dat is natuurlijk de tas die op mn rug moest zitten om zo maar even te verbloemen dat er een half bos aan hout in zat... De behulpzame afrikaan komt op me af en wijst me op mn kilo's én op mn handbagage die vééél te zwaar is... met de vraag 'wat heb je voor me...' uhm nix ben platzak' gelukkig vond hij me 'tres gentille' met mn grote onschuldige glimlach en van hem mocht ik door! Uiteraard was er nog een die mn overgewicht (de tas!) had waargenomen, en daar kwam het vingertje 'madame...' Oooww... Alles was mogelijk, zei hij... tegen betaling. Mijn antwoord 'goed geinvesteerd te hebben in de lokale economie... (tsja?) en vraag het door de vingers te zien... pikte hij en ik mocht door!

Terug dus, in de hal van luchthaven drankje gedaan, buiten laaatste zonnestralen opgevangen en dan toch maar door de poortjes. Vreselijk, maja cést la vie! Bij de handbagagecheck begon het feest echter opnieuw. Had ik wat aan te geven..nee.. Maaar alles moest uit de tas! Stond ik dan, rode oogjes, net wangen drooggepoetst, bij een strenge douane'meneer. Die lichtelijk geirriteerd werd van mijn Franse uitleg van de inhoud van mn tas, maja sorry hoor.. heb 4mnd niet anders gedaan, en schakelde automatische steeds weer over van Engels naar Frans. Naja uiteindelijk hielp de beste man me weer met inpakken van mn rugzak en mocht ik verder...

Na twee uurtjes voor me uit te hebben gestaard, temidden van heeel veel Nederlanders die toch echt van een ander Afrika terugkwamen.... 'we doen nu even een hotdoggie hier' ... klonk het achter me, beschilderde vrouwen die verslag doen aan thuisfront via telefoon over het verloop van de wachttijd... Lekker belangrijk! Maja...

De vlucht zelf is prima verlopen, met een tussenstop van 2 ½ uur op ee of ander kaapverdies eiland in afgesloten glazen kooi, lande ik om 6uur 's ochtends op Schiphol. Nog voor ik bij de bagageband was aangekomen zag ik achter de glaswand... mn familie!! Uitgedost in rood-wit-blauw en oranje, voorzien van grote foto(van mij!) en beplakt met gekleurde veertjes! Haha .. ja dat viel wel op ;p

Tezamen vormden ze het 'welkom thuis Astrid, niet zo kleurrijk als in Afrika, maar we doen ons best!!' Erg leuk en verrassend, daar had ik natuurlijk niet op gerekend (al had ik kunnen weten dat ze mogelijk met spanbord en fietsverlichting bij zich hadden!)

Voor ik de poorten door mocht, kreeg ik de vraag waar ik vandaan kwam.. en of ik niets had aan te geven.... Dacht er vrij onschuldig uit te zien, maar viel blijkbaar toch beetje op tussen andere publiek! Op Schiphol werd echter alles gescand.. en kon ik zo weer verder; easy :D

Da nu eindelijk het herenigende moment met mn kleurrijke familie! Ook wel weer fijn; 'thuis' te zijn. Samen kop koffie en op naart ontbijt. Mn tante had weer voor hééérlijk Hollands ontbijtje gezorgd; all included! dus dat was smullen geblazen. Na mn glazige worteltjes om middernacht en een pepermuntje kregen we in vliegtuig nix voorgeschoteld, dus was hongerig ;p

Nog een dagje relaxen in Dwingeloo en zondag de wagen volgeladen naar Grunn, waar beide tijgers -hoe verassend- op me lagen te wachten thuis. Deze dus flink geknuffeld en gekrioeld... Heel fijn :))

Echt acclimatiseren valt nog niet mee, moet zeggen dat de temperatuur ook nog niet echt mee werkt. Dat lokkertje van 28graden.... in de realiteit ist gewoon winters hier. Brrr...

Eerste piepers met broccoli en kaas alweer achter de kiezen, Hollands bevrijdingsdagfeesje meegemaakt, familiedag achter de rug.. ach en zo langzamerhand land ik een beetje hier.

Ik heb er een nieuwe hobby bij... jaja opruimen! En vervolgens genieten van huis zonder stof en zand en met bank en kastruimte!! Heb me mn huis weer eigen gemaakt, en dat is echt heerlijk moet ik zeggen! De vraag is alleen voor hoe lang? Mn onstuimige bestaan gaat nog eeeeven door...

Eind volgende maand vertrek ik weer als reisbegeleider naar het Oosten van Afrika... en zal daar meerdere reizen gaan begeleiden. Issiaga komt jammergenoeg níet dit jaar kennismaken met mijn wereldje, maaaar voor volgend jaar dromen we lekker verder... en Gelukkig heb ik alle Senegalreizen van Sawadee gekregen... dus dat zit wel goed!

Mocht ik ook op deze reizen het een en ander meemaken' dan hou ik jullie op de hoogte!

Bij deze iedereen bedankt voor het lezen en volgen van mijn avonturen in Afrika. Ik heb mn verhalen met veel plezier geschreven en ervan genoten jullie reacties te lezen. Inouwali...

Et a la prochaine :D

Veel liefs, vanuit Grunn...

Astrid

Aan al het goede komt een eind...

even twee daagjes verlaat met plaatsen op weblog, gezien het wegvallen van alle stroom en connection hier, maar dan nu toch nog... mn laaatsteparole vanuit Afrique (ga zo de lucht in...)

..

Waar blijft de tijd???

Dik vier maanden geleden geland p Afrikaanse bodem en ben me nu geestelijk en bagage'lijk aan het voorbereiden op mn terugvlucht naar huuuuiiis??? Voelt heel vreemd, heb geen moment gedacht aan terug gaan omdat nog zo ver weg was, maar ineens ben ik mn laatste dagen aan het tellen hier.

Vanmorgen, of liever gezegd vannacht afscheid genomen van 'la plage et la mer'. We hebben in een strandhut geslapen... of nou ja dat slapen is niet echt gelukt. Ons vorstelijk matras was natuurlijk thuis en mijn ervaringen met 'slapen' op een “nat” zijn niet zo geweldig. Onze ondergrond, het zand stonk echt enorm... alsof de riolering uitkwam in onze idyllische strandhut, wat de romantiek niet echt bevorderde. Ma cest comme ca, ala we heben de nacht doorgebracht op het strand.

Gisteravond lekker wijntje genuttigd terwijl de woeste zee het achtergrondkoor vormde, en vanmorgen een verfrissende duik genomen en voor de laatste keer als een wilde de golven bedongn. Blijft toch heerlijk zo als een kind te spartelen in de zee.

Drie weken terug nog op Ile de Caraban geweest, bij Justine en Bouba, voor een festival. Heerlijk zo slapen (in een bed!) direct aan het strand. Klein eiland, maar erg levendig gedurende het festival. Met Jus mn afrikaanse kookkunsten eens uitgeprobeerd, wat resulteerd in een smaakol tomaten aardappelprutje, maa de buikjes waren weer gevuld. Verder heb ik iiiieeets te lang van de zo genoten, was een soort wandelend straalkacheltje met bijzonder design. Auwtsj... jaja heb ervan geleerd. Daarop volgende dagen de zon maar gemeden :D

Afgelopen weekend zijn we naar Ziguinchor geweest om daar het internationale festival bij te wonen!!! Aangekondigd met grote artiesten als Salif Keita en Youssou n'Dour... Eenmaal aangekomen zagen we wel tribunes maar geen podium?? hmm vreemd. Later bleken er twee of eigenlijk drie locaties te zijn. Helaas wist niemand iets van een programma, aanvangstijden of wat.

Na ons bordje Gamba's richting haven gegaan en daar gewacht op het grote spektakel. In het begin was er nauwelijks een kip ma later heeeeel veel mensen. Het was de eerste keer dat er zo'n groot festival is georganiseerd in de Casamance, met grote artiesten en zonder entree.. dus kun je wel nagaan. Enigszins organisatie van het geheel ontbrak echter??? Tijdje tussen de menigte heen en weer bewogen en daarna achterin de ruimte opgezocht. Salif is echter niet ten tonele getreden.

Zaterdag was er carnaval in de straten van Zig. Optocht van groepen uit de Casamance en omstreken gekleed in traditionele kleding en gepaard met opzwepende muziek. Erg coool. Veel groepen, en bekenden, gezien, lekker meegedanst en echt genoten van de veelzijdigheid van de culturen hier. Toch even anders dan carnaval bij ons ;p

Beetje jammer alleen dat program ietwat verlaat was, dus de groepen uiteindelijk in donker voorbij kwamen.. En daar waar het licht was -en de 'belangrijke' mensen-, waren óók de militairen met hun stokken en aanwezigheid van het volk werd niet op prijs gesteld, dus.. maken dat je wegkwam!

Savonds hebben we een poging ondernomen om de poort te bereiken, daar waar het concert van ?? was. Er waren echter hordes mensen ons restaurant voorbij gekomen, dus kon me enige voorstelling maken van de drukte daar. De hele stad liep uit van jong tot oud. Het schouwspel voor de poort was al een ervaring op zich (even in het midden gelaten of dat nou wel of niet positief was). Heeeel veel mensen, verschillende stromingen, van links naar rechts, voor naar achter en visa versa. Auto's, taxi's mensen met brommers ?? begaven zich in de menigte. Op gegeven moment ging de poort open -en dat waren niet de militairen die de mensheid binnenlieten!- en strormde men het terrein op.

Daar wou je echt niet tussenkomen, dus veilig plekje gezocht voor een taxi. Dachten we.. want deze ging ook 'rijden' aagh. Best gevaarlijk gebeuren, want je kon echt geen kant op en iedereen was door dolle heen. De veilige zijkant opgezocht, waar we redelijk rustig stonden, tot een militair bedacht dat er ruimte moest komen en met zijn riem op ons af kwam. Iedereen dook weg, duwde de ander aan de kant, maar er was geen ruimte om je te bewegen... dus ook daar kun je je misschien iets bij voorstellen. Doodeng, gelukkig had ik mijn beschermheer om me heen wat me enigszins een veilig gevoel gaf, maar ook hij kon me niet beschermen tegen hard ijzeren iets waar ik tegen op gevlogen ben. Resultaat beurse paarse plek in mn zij! (welke ik nu steeds tentoonstel tijdens het vertellen van onze parole... jaja achteraf is het een leuk verhaal!) Toen dus toch maar heel verstandig een uitweg gezocht naar rustiger grondgebied. Gekgenoeg bleven de auto's en brommers passeren, die blijkbaar achten ér wel éven doorheen te kunnen. Naja zijn weer ervaring rijker.

Mn laatste weken hier, in huize Dounia, zijn wat rustiger verlopen. Relaxed en toch zeker niet saaaai. Hebben veel gedaan en toch ook weer niet -wat overigens net zoveel tijd in beslag nam..-

Vandaag en route mn vertrek aangekondigd en afscheid genomen van de mensen hier. De 'wetenschap' wel weers terug te komen, maakt het makkelijker maar toch ook vreemd, want tsja wát is zeker.

Ga het wel missen hoor; het leven hier. Zo vanmorgen kwamen er ineens 3 meisjes op me afgevlogen (alsof ze vliegtuigjes waren) en werd ik even gedag geknuffeld, waarna ze weer verder liepen. Geloof niet dat ik ze eerder had gezien.

Ben inmiddels aardig gewend aan de Afrikaanse leefwijze, gewoonten en gebruiken hier. Tis heel gewoon het avondritueel uit te voeren voor het slapen gaan. Laken uitkloppen, mustiquair instoppen en laatste doundouli-check. (juist ja het zwarte miertje!) S'ochtends gaat Issiaga dr op uit om stokbrood te zoeken en samen halen we water bij de put voor de douche (uhm eerlijk is eerlijk hij sjouwt ermee) De koffie smaakt of naar vis of naar piment, maar zeker niet zoals Douwe Egberts het bedoeld heeft. En de broodjes alle dagen hetzelfde; of pindakaas of jam of pasta of alles tegelijk. Want zo gaat dat hier; veeel én creeeren van de vreemdeste combinaties :( Denk aan mayonaise met pindakaas of pasta met la vache qui rit/smeerkaas?? Beleg is nl anders niet in huis!

Ook zal ik ons kipje missen, wat dagelijks bij ons binnen komt scharrelen, om broodkruimels te schooien. Paranoia achteromkijkend of de zwarte mamakip haar niet aanvalt om haar prooi te stelen. Toch een gezellig gebeuren zo met al dat leven om je een...

Ik begrijp inmiddels dat “c'est pas loin”, betekent dat je nog een heel eind moet lopen en “toutsuite” inhoudt dat je er wel een uur of twee kan wachten. Heerlijk Afrique en soooms een beetje vermoeiend, haha.

Frans praten gaat vloeiend /daarmee niet gezegd foutloos/ en betrap mezelf er regelmatig op dat mn gedachten automatisch in het Frans gaan.

Heb gister de eerste schifting gemaakt tussen wat mee terug gaat en wat niet. Gewicht is hierin een belangrijke afweging. Hihi, heb weer veel te veel souvenirs geshopt; kan er niets aan doen.. gaat gewoon. Denken komt pas later. Dus ga zo maar eens kijken hoe alles in-gepakt- de tas gaat.

Morgenvroeg gaan we richting Gambie en vrijdag Insjallah mn vlucht naar Amsterdam. Mits er niet iets in de lucht hangt....

Gisteren ook met mn gezinnetje; Alya, le Roi mon frere's en Issiaga gegeten bij de pizzaria. Wat voor hen de eerste kennismaking was met dit heerlijke maaltje. Vanavond staat er creatie van mij op het menu, waarvoor ik nu nog naar Kafountine moet om ingredienten te halen. Mn laatste avondmaal....snik

Tzal wel even wennen zijn 'thuis', maaa heb ook érgens wel weer zin iedereen te zien, mn paps en mams die midden in de nacht op Schiphol voor me staan! lekker Nederlands te kletsen met al mn vriendjes, mn huis eígen te maken en katten weer te knuffelen,

Senseo´tje na een druk op de knop, lekker uitgebreid op de wc te zitten en natuurlijk bruine boterhammen met kaaaas én witte yoghurt zónder suiker te smikkelen... Ca va aller!

Wens jullie alvast een groots koninginnedagspektakel, Tegen de tijd dat jullie uitgefeest zijn, land ik op Schiphol. Zaterdagnacht dus. Tjing tjing en tot sooooon!

Grande bisou de l'Afrique,

Az Mata

Zon; zee; strand en frisse wind

Das ook wel eens fijn... De Lonely Planet geeft aan dat de reis Bobo-Bamako ongeveer 14 uur duurt, en na 10 uur bussen was ik er al :D En.. Issiaga was er ook ;p Heerlijk om zo van de bus gehaald te worden. Ook Justine was toevallig die dag aangekomen in Bamako en reeds gesignaleerd dus was er ook. En in de bus, of eigenlijk al ervoor, was ik 'herkend' door Bassidy en Mai -twee vrienden van Issiaga in Bamako- die mij herkenden van de fotos die hij had laten zien... dus onderweg gezellig met hun gekletst. De aankomst in Bamako was dus een soort feestje van herkenning met zn allen.

Bij de 'maison des jeunes' had ik ook al enige naamsbekendheid opgebouwd... en was ieder op de hoogte van mijn bestaan. Grote ronde gemaakt om iedereen gedag te zeggen, erg leuke ontvangst! De kamers int 'maison' waren meer boxen (geen raam en ijzeren deur) en erg bah', maja niet duur en opt terrein waar dagelijks de repetities en optredens zijn. Dus ach... voor die paar dagen...

Wel gek om weer zo in Bamako te zijn; daar waar twee maanden geleden onze 'reis' begon. Zijn uiteraard wat in de stad geweest, maar ook lekker geluierd. Dagelijks repetities en vrijdag meegeweest naar bruiloftsfeest, erg cool! Dansles gedaan met Mai en Dao (beiden uit Australie) en savonds 'bank hangen' in maquis en luisteren naar keiharde muziek begeleid door schreeuwende 'zang' van Malinees. Schijnt wel beetje de trend te zijn hier; alsof het piepen van de microfoon onderdeel is van de muziek. Al met al dus prima vermaakt, met als hoogtepunt... Concert van Amadou&Mariam!!

Fantastisch! On a la chance.. alweer. Smiddags kaarten gekocht en s avonds op pad, lag nogal ver buiten de stad en jaja ook daar stond verkeer stil, dus was even bang 'te laat' te komen.. Geen idee wat voor te stellen bij concert hier, inmiddels enig referentiekader maar blijft verassing. Het concert was in schouwburgzaal en... wij konden plaats nemen op de eerste rij!! hoezo te laat ;p

Het concert was echt geweldig- van deze muziek gaat alles fladderen in mn buik- stil zitten is dus ook geen optie, wij hebben volop meegedanst en gezongen vanuit de stoel. Was wel bizar zo dichtbij te zijn en alles goed te kunnen zien, terwijl Amadou en Mariam beide blind zijn en dus niks zien. Ook wel aandoenlijk het duo zo te zien staan.. (zie foto's) Fantastische afsluiter van onze tijd in Mali.

Na middernacht tas(sen) ingepakt, uurtje geslapen en om 4uur paraat voor taxi om naar het busstation te gaan waar we om 5u moesten zijn. Keurig op tijd vertrokken(dacht ik nog) en op weg om Dao op te pikken (gaat mee naar Abene), alles ging voorspoedig.. tot er ineens een zaklamp in mn gezicht scheen! Sjit.. Politie, patrouille om 4.30?? Kan nooit veel goeds betekenen...

De machtige meneer in uniform vroeg me om mn paspoort.. en daarna om mn identiteitskaart??maar natuurlijk? Na controle van mijn Visa ed mocht ik gaan. Fijn! Issiaga moest alleen blijven want zijn papieren waren niet in orde. Hij moest plaatsnemen op de wagen, bewaakt door agent met mitrailleur, en kon wel paar uur gaan duren.... jaja. Zo duidelijk samenspel van alle agenten daar, die samen wat hoopten te 'verdienen'. Issiaga zou een 'carte de consulaire' moeten hebben... jaja. Kosten 18.000 (das snel verdiend toch!) Nou mooi niet, de agent kwam mij 'vragen' waarom ik er nog steeds was; ik kon gewoon gaan en mn bus halen en hij blijft gewoon hier. Stupid! Was ernstig geneigd m te frappen' ma geloof dat rustig blijven een betere tactiek was, dus besloot ma wat nonchalant mee te spelen.. Issiaga starte de 'onderhandeling' met de andere agent. Nadat we 5.000CFA hadden afgetikt (7,50€) konden we gaan. Dao was inmiddels zelf al onderweg en we moesten ons haasten om op tijd te zijn. En alsof dat nog niet genoeg was... lekke band!! aargh neeeh.. ma de chauffeur reed gewoon door want ja we hadden een bus te halen haha! Pfoi, wat weer een avontuur op de vroege morgen :p

We dachten rond midi (12.00) aan te komen bij de grens, maar dat was iiieets te optimistisch berekent. Het werd eer minuit (0.00) voor we er weer wegkwamen. We hebben zo'n 4 uur gewacht op... niets. Bagagecontrole van de commercants oid. Om uur of twee kwamen we aan in Tambacounda, om 'eindstation', maja om dan voor 3 uur een hotel te zoeken/betalen om om 6 uur vlgd voiture te zoeken?? Er bleek ook een taxibrousse te zijn die tout-suite prés was. Met andere woorden NU zou vertrekken. Ruim twee uur laten reden we donkere nacht in. Maar deze route ging zeer voorspoedig. Onderweg stuitten we in praktisch elk dorp op dansende menigte; het was 4 april 50jr onafhankelijkheid. In Kolda, konden we binnen uur met de 7place a Bignona en daarna heel eventjes gewacht en bij de carrefour gedropt; slechts enkele meters van huis verwijderd. Gezien onze bagage (3 grooote tassen, 2 'kleine' en 3 !! djembe's. (ik had er een aan Iss gegeven in Bamako, daarna heeft hij er nog twee gekregen ;) toch maar taxi genomen om voor de deur afgezet te worden. Waar we werden opgewacht door de jongens de ons om de nek vlogen; helemaal door het dolle heen. Issiaga en Az Mata weer thuis!!!

HEERLIJK SENEGAL!! Rust en ruimte, temidden van graanvelden en mangotrees, Bomen, Groen! Wind! Wind! Wind... aagh echt frisse zeewind! Schone lucht!! en zelfs de temperatuur daalt behoorlijk savonds. Wat een verademing. Nee hier ga ik het wel uithouden mn laatste maandje. Tijd om alle indrukken wat op me te laten inwerken en 'bij te komen'.

Tussen het 'bijkomen' door, alweer van ondernomen en meegemaakt. Homeshopping gedaan ; geinvesteerd in matras (duur stukje schuimrubber danwel 20cm dik!!) en verf gekocht om de muren te verfrissen. Niet latex zoals bij ons, maar blokken lasso te vermengen met water en zout en fris groen kleurtje. Nature! Het is dan niet echt egaal op de muren gekomen, maar ala. Komende week gaan we' de ingestorte muur opmetselen. Denk dat dat mee werk van de mannen wordt, ik ga me bezighouden met rondzwervende afval hier. Dat wordt mijn taak; verzamelen en verbranden. En ondertussen de jongens wat heropvoeden hmm. We zullen zien; vind wel nuttige tijdsbesteding.

Ach en zo is of komt er iedere dag wel wat wat om je mee bezig'te houden. Zo gistermorgen... bleek Andrea (Italiaan) zn papieren (alles!) in de wc te hebben laten vallen??? jazeker; hetgeen waar ik altijd bang voor ben' is gebeurd... 'plomp' in de 5 meter diepe poep'put??? Dus gistermorgen 9uur allen rond het 'gat'te staren. Issiaga heeft alles uitgehakt; stenen en balken en Mamady is afgezakt!!! in de put, maaar met resultaat :D Yek... wat weer een begin van de dag :$

Gezwommen in de wilde zee gister; hem mn meters weer gemaakt met de benenwagen, alle bekenden even bezocht voor babbeltje. Ook leuk om te ontdekken steeds meer mensen hier te kennen; en dat andere mensen opmerken dat Issiaga lang is weggeweest. Tsja tis fijn hier.

In en om huis de rust van de natuur en het leven van de muziek en alle mensen. Gister werd ik begroet door mn grote vriend de salamander; die zich op mn hoofd liet vallen en zich vervolgens in mn slaapzak verstopte... Daarnaast zijn er meerdere mieren die me gedag komen zeggen; grote en kleine; de grote zijn 'gentille' aldus mn grote mierenvriend en deze worden regelmatig gevoerd. De kleine zijn echt wreed en bijten heel gemeen. Werd laatst gewekt door zon klein monster, werkelijk dat blijft nog uren nabranden. En beesje is slecht anderhalve millimeter groot. Naja... Dat ist zo'n beetje wat ik hier mee maak ;p

Tot zover hier, hoe ist daar? is de lente daar al beetje ingetreden?? Laat zonnetje zich al wat zien?? En Lekker paaseitjes gesmikkeld? Tot over een paar weekjes....

Salut

Bisou As