Van kamelenleed tot angsthaas !?!

Van kamelenleed tot angsthaas :$

Staartje Ouaga; De dansvoorstelling was errug indrukwekkend. Prachtig om te zien wat men neer kan zetten met dans, soepele bewegingen en tegelijkertijd kracht en power. In het stuk stond de positie van de vrouw centraal. Bijzonder, heb met bewondering zitten kijken.

Vervolgens zelf nog even tot in de kleine uurtjes het nachtleven van Ouaga in geweest en vervolgens in alle vroegte op de bus gestapt. Slik.. daar had ik niet zo over nagedacht toen ik mn ticket kocht; je koopt hier de dag van te voren-s avonds- je busticket voor de volgende dag. Op naam en keurig met gereserveerde stoel dus das wel handig, jammer alleen dat je dus twee keer de stad moet doorkruisen om het busstation te bereiken wat vaak wat aan de rand van de stad zit! Ma ala.. de bussen zijn erg relaxed!

In Bobo was de dag van de onafhankelijkheid, oiig een feest ter ere daarvan en de president zou naar het stadion komen; dus ik dacht Laat ik mn gezicht daar ook eens laten zien ;-) De aanvangstijd van 14.00 had ik wel wat ruimer kunnen nemen.. ma blijf Europeaan, dus dacht anders mis ik de helft, hop tjop gelijk die kant op. Ik had alweer viavia iemand gecharterd die me erheen zou chauffeuren... met de moto (scooter). Het feest was nog niet begonnen... maar er waren wel al heel veel mensen die een plekje op de tribunes hadden veroverd. De ene kant bleek voor de genodigden te zijn en helaas.. ik stond niet op de lijst. Dus eerst maar hapje eten, beetje sfeer proeven her en der en later (17u) terug... Er waren heeeel veeeel militairen op de been (jaaah.. mooie zwarte stoere mannen ;p hmm alleen was ik de gene die nagestaard werd, nou en in deze getale gaf dat toch een ietwat opgelaten gevoel haha) en mensen verpakt in traditionele outfits (maskerdans etc) dus er was genoeg te zien. In het stadion daarentegen was niet zo veel te zien, laat staan te horen... Er waren meerdere optredens, zag zo nu en dan iemand met microfoon naar de andere kant van het stadion rennen maar daar is het bij gebleven. De president schijnt te zijn geweest-heb zn hummer voorbij zien komen- maar heb m niet gezien. Ma na 3u tussen de menigte te hebben gestaan was ik wel moe.... dus dacht mooie tijd om te gaan, helaas toen waren de poorten(1) gesloten, dus moesten we tot 20u wachten, tesamen met andere mensen die hetzelfde idee hadden en richting uitgang wouden. Als we te dicht bij de doorgang kwamen, kwamen de agenten ons eeeeven met de stok tegemoet. Gevolg iedereen dook weg, enorme stofwolken en geen centimeter opgeschoven. Dus toch maar lekker op muurtje gaan zitten. En als afsluiter groots vuurwerk dus da was het wachten wel waard :D

Zondagochtend zelf dansles gehad; wat wel heeel lekker was (al dat luie zweet eruit) ma niet heel bijzonder qua les. Smiddags heb ik de mosque bezocht (van binnen ook) en de vieux village -oude stadsdeel- en .. j'ai la chance; fête de masques. Overal in de straten `feestende` mensen, en soort bosjesmannen(vermond als takkenbos) die niet praten (enkel geheime/sacred taal) maar rondlopen met zweep. Jaja klinkt raar en dat was het ook wel, het waren dr nogal wat en uit iedere straat kwamen er dan weer paar opduiken. Alle barretjes waren gevuld met mensen en kalebassen met chapolo' biére du miel. Wat drie dagen staat te koken alvorens het klaar is! En dezelfde dag opmoet ;p nou geen probleem ik borrel wel even mee. Dr zit niet echt alcohol in, ma je wordt er wel wat 'jolig' van als je dr niet aan gewend bent. Een ander drankje is Bandgi - van de palmboom en ook die ging dr prima in. S avonds laaat werd er muziek gespeeld (balafoon) en in een cirkel gedanst. Fantastisch! Alle vrouwen vonden me geweldig èn grappig` ha en ik ook; telkens kwam er weer een op me af, pakte mn hand en alsof ik de winnaar was en die ging die de lucht in! Het dansen begon steeds heel rustig en aan het eind moesten mn benen (en meedeinende billen!) het ritme zien bij te houden, tsjo viel nog niet mee, maa hihi men was onder de indruk! En ik ook, geweldige avond (die tot in de kleine uurtjes doorging, mja ook nu .. 9u bus!)

Mijn beurse billetjes waren nog niet 'genezen' of ik zat alweer te hobbelen achter op een scooter 'moto'. Met Mamourou op pad richting watervallen! Ik had al ontdekt dat ik niet meer zo'n fan was van de 'moto', maar pfff... Daar gingen we over zandwegen, met mul zand/ harde stukken, kleine kiezelstenen en grote uitstekende rotsen, hobbels en kuilen! Iedere keer als wiel beetje wegschoot, zat mijn hartje in mn keel! Mijn tijd van heldhaftig rondscheuren is echt 'passé', dacht alleen maar 'wat áls... ' De waterval was op zich leuk om te zien maar vooral heel lekker om even in onder te dompelen, de omgeving aldaar was ook echt schitterend groen.. iets waar ik lange tijd naar uit had gekeken.

De volgende ochtend 5u op en... ja hoor met lege maag op de moto, route vlak langs het water over zo'n smal paadje, maar het ging 'de terugweg voelde bijna vertrouwd. We zijn met bootje een meer op geweest en daar hippo's gezien (deze waren volgens mn bootjongetje níet gevaarlijk.. neenee déze niet?) Leuk, want ze waren erg actief, gapende grote bekken en stoeiende nijlpaardjes!

In de middag op weg naar Sindou, een piek'rotsgebergte. Zo'n 47 kilometer met de moto?? tsja... anders kan het niet dus... on y va! Nou werkelijk ik heb met samengeknepen billen achterop gezeten, had bijna in 'alle kleurtjes van mn bayefall' broek' gepoept! Deze weg was, hoe moet ik het uitleggen, niet goed vlakgemaakt, dus allemaal kleine hobbeltjes, en daar moesten we dus hard overheen!!! pfff, naja voelde me een held en tegelijkertijd een ongelofelijke sufferd. Ik moet er wel bijvertellen dat Mamourou echt wél de controle over de scooter had (alleen ik niet over mn buik) en dat we slechts één keer in berm beland zijn (?) maar niet omgevallen zijn ;p

Mn bus naar Gaoua, bleek vol (wist niet het kon!) dus moest tot de volgende ochtend wachten. 7 uur paraat - 11 uur vertrokken. De bus bleek geen bus, maar een taxibrousse-mini busje. Ah dat was alweer even geleden... was al gewend aan zitplaatsen met beenruimte in luxe bus. Nee nog één keer op zn afrikaans stofhappen, mooi rod arriveerde ik 5 uur later in Gaoua. Hier gelukkig afgehaald.. met de moto en aangekomen op het campement liefdevol ontvangen met emmertje water. (echt nooit genoeg om haar schoon te krijgen.. dus dan maar tijdelijk rouge ni) Kader' de eigenaar daar was echt superrelaxed en vriendelijk. Zn campement was ook zn atelier, waar hij 'dood hout weer levend maakt' tot kunst. Heerlijk sfeertje. Binnen no'time bezoek van kids die me vl verwondering aankeken en langzaam dichterbij kwamen. Ze vonden het erg interessant hoe ik mn pouvre pieds (zeer pijnlijke blaren!) aan het bepleisteren was.

Met Kader én moto op pad gegaan, even over de weg maar helaas ook daar lagen steentjes.. Kader reed echter zeeer voorzichtig (misschien beetje te wat ook niet al te rustgevend idee was..) en erg beheerst. Mn hartje had rust, had inmiddels vertrouwen zonder kapotte knietjes aan te komen. Maar ook nu gingen we meer dan 100 kilometer afleggen... mn arme 'tassaba'. Van onze route heeft het animistisch dorp het meest indruk op me gemaakt; Hier werd nog echt op deze leefwijze geleerd en dus stonden en allemaal beelden van voorouderen in het dorp, was er een fetisj'eur die voor paar cent of couri's (schelpen) de mensen helpt. Er zijn vier verschillende ruimtes (kleine donkere holletjes welke ik mocht betreden..) waar hij van alles had opgesteld, en iedere ruimte had zn eigen doel. Mensen die ziek waren worden bijv ontvangen in de eerste ruimte en dan gaat de fetisj'eur in contact om hulp te vragen voor genezing en medicament. Heel indrukwekkend en écht. Overal lagen veertjes van kippetjes die als sacrefice' hebben gediend.

De nacht heb ik doorgebracht in een tent (ja zon nylon heet zweetding) op het dak, van een familie in Lobi-dorp. Dat is de naam van de bevolking hier. Als bescherming tegen de reptielen... zei Kader! Prima kom maar op met die tent ;))

s avonds deel twee van de markt bezocht, met enkel de dorpelingen en vervolgens geen oog dichtgedaan in mn tentje. Matrasje was nl matje...

In dit dorp nog een huis bezocht van fetisj'eur met 7 vrouwen! Jaja hij wel; hetzij niet allemaal meer daar maar toch. Iedere vrouw heeft in het huis haar eigen kamer met potterie' als er van bepaalde reeks een kapot gegooid word betekent het dat ze gaan scheiden. Helder.

Verder nog noodgedwongen wat gevlochten onderzetters etc gekocht... nadat ik had plaatsgenomen op een bankje was ik binnen 30 sec omheind door heeeeeel veel mandjes en gewillige vrouwen! Bij een andere association gerund door en voor vrouwen wat zeepjes gekocht en bij de sculptures een houten krukje! Oeps-de tweede en ja zwaar!

De grote bus terug genomen naar Bobo (andere route) en wel ja moest eerste uur staan! Maar daarna lekker dommelen, in Bobo aangekomen direct in slaap gevallen tot de volgende ochtend.

Dit was in het kamertje van 3x3 van Mamourou. Ma ben dr wel even klaar mee, continu mensen om me heen. Gidsen int bijzonder... heb dr één uit mn bed moeten jagen en één in mn bed gevonden de volgende ochtend en allen kijken ze even verontwaardigd en afgewezen als je níet met ze in een bed wil slapen. Dus ik neem lekker even mn eigen ruimte in hier in hotelletje, met enkel mn eigen energie en even niemand die naast me ligt te snurken. Heerlijk!!!

Geloof sowieso wel toe te zijn aan 'rust', even geen mensen die me aanstaren, vriendelijke begroetingsrituelen, 'le blanche' roepende kids.. Wil wel even anoniem zijn ...

Al heeft het ook wel zo zn voordelen; heb nog nooit met zoveel mannen 'geschuifeld' op het moment dat het duomuziekje startte, doken ze met ze tweeën tegelijk op me af, hihi... en netjes rouleren. Verder gaat het er op de dansvloer heel netjes aan toe, wordt niet lastiggevallen of wat. Alleen leuk dansen op de burkinabe'muziek. Wat op zich erg grappig is om te zien, de dansvloer staat vol met mannen! (1:10) en op verschillende nummers doen ze echt 'dansjes', te schattig gewoon.

En ook op zondagmiddag is er 'matinee', dus tafels vol met 0,65lt bierflessen(er wordt echt véél gedronken hier!) en op klaarlichte dag een volle dansvloer! Erg gezellig, gekgenoeg zie 'k nauwelijks dronken mensen...

Vandaag mn laatste dag Burkina, morgenvroeg stap ik op de bus (6.00) en hoop 14 uur later aan te komen in Bamako. Daar word ik gelukkig van de bus gehaald door mn eigen 'gids' Heel veel zin in...

En in Mali gebruik ik weer zelfde telefoonnummer. :-) Thnx

Groetjes en veel liefs Astrid

weekje Sahel (is nog geen Sahara....)

Weekje Sahel

Tas gepakt voor mn tour met de kameel, gids thuis gelaten :p Was m ook al wel wat zat;-met zn Amerikaans Engels gewouwel, denk dat moeten we niet hebben 7dagen lang., dus dacht kan ook prima alleen. Zo gezegd zo gedaan; op bus gestapt over in minibusje en savonds int donker aangekomen in Gorom Gorom. Aldaar ik door heel oud mannetje die toch dezelfde kant op moest richting campement ben gelopen, het laatste stuk heb ik afgelegd achter op een moto' zonder licht. Maar goed moet maar zo denken' zij zijn het gewend. In het campement had ik de dormtoire voor mij alleen en werd buiten voor mij het tafeltje gedekt! Romantisch alleen eten onder de sterrenhemel dus, in mn uppie! Al werd ik wel zo nu en da van social talk voorzien. En in mn slaapzaaltje was ik ook niet helemaal alleen, mijn grote vriend rat had ook zn plekje! S'ochtends om 6u op pad - op naar de markt van Markoye! Wat een belevenis-eerst maars plaats genomen onder de boom voor kopje nescafe! Uiteraard zonder suiker; iets wat hier erg ongewoon is aangezien in ieder kopje minimaal 3 eetlepels gaan. Dat ik daarna ook nog een tweede kopje nam, was bijna niet te behappen. Tu est tres fort, madam. Mn nieuwe vriend bij de koffiekraam was zwaar onder de indruk en vertelde dus aan iedere voorbijganger... dat ik wél twee kopjes nescafe dronk en wel zónder suiker!

De rest van de dag rondgescharreld tussen de kraampjes met van alles en nog wat, over de vleesmarkt(de keuze is er reuze!), heb mn weg gezocht tussen de stapels miel (graanzakken a 100kg stuk) en natuurlijk een bezoekje gebracht aan de beestenmarkt. Hier mn met ezels, koeien en schapen en handel drijvende mannetjes! Werkelijk prachtig kleurrijk gebeuren; de peulvrouwen die met hun felgekleurde kleding en haren versierd me argent' (zilveren versiersels) of de Bella die gekleurde stenen in hun haren hebben gevlochten. Sávonds weer terug naar Gorom.

De volgende dag zou ik een 'camion' bestijgen, de enige manier om TinAkof te bereiken, een dorpje vlakbij de grens van Mali en Niger waar uiteraard ook een indrukwekkende markt was. De camion zou vertrekken rond 13.00 en dat werd geloof ik 16.00, eerst moesten er nog kilo's vracht geladen worden. Waaronder dus die 100kg zakken miel, die door één man op zn hoofd verplaatst worden!!! Heb met open mond staan kijken. Maar goed alle marktwaar ging op de wagen, en daarbovenop.... nog heel veel mensen, werkelijk kwam geen eind aan! (Juist ja zoals op van die kaartjes!!) Zat helemaal klem en zou zo 3 uur moeten zitten.! Om achteraf onduidelijke reden-dorst- had ik alweer twee zakjes water op en moest dus al plassen vóór we uberhaupt vertrokken waren. En eraf was geen optie?? Was wel echt super om zo te reizen (al ist apart te bedenken dat voor mij een uitje is en voor hen dagelijkse kost) en viel eigenlijk best mee met de hobbels in de weg. Nadat we de eerste mensen in de middle of nowhere hadden afgezet, had ik beetje meer ruimte om mn kont te keren. Het was erg gezellig op de vrachtwagen, onmogelijk om geen contact te maken!.Onderweg moest je goed uitkijken voor acaciabomen (die hele gemene grote stekels hebben!) en als we scheef gingen mekaar goed vasthouden zodat we niemand zouden verliezen. Het had wel heel snel iets heel vertrouwds, om de haverklap een wildvreemde om de nek vliegen terwijl hij mn been beetgreep. Ook had ik een toubab'maatje ontmoet; een Fransman die wél met gids op pad was en dus kon ik zo bij hun aanschuiven ;p. Godzijdank ;-) stopten we onderweg zodat iedereen kon bidden... en ik dus achter een boompje verlichting kon zoeken. Was wel bijzonder gezicht, alle mannen geknield op de grond, te midden van niets en een vrachtwagen. Later kwamen we nog twee keer vast te zitten in het zand en moest 'bijna' iedereen eraf. Wij mochten blijven zitten... al was dat wel even spannend stukje van de tour. Met volle kracht denderde deze tientonner vooruit toen ie eenmaal los was (en nu was er praktisch niemand meer om aan vast te grijpen...) Naja, veilig aangekomen en al met al hele belevenis.

Het campement waar we in het donker waren aangekomen, had keurig opgemaakte bedjes onder de sterrenhemel en bleek aan de rivier te liggen. De volgende morgen kwamen er ineens 20 kamelen voorbij die op weg waren naar de markt en daar gingen drinken. Ik dacht werkelijk even dat ik in de hemel beland was! Deze markt had vooral veel.. kamelen en kamelenmannen. Schitterend om te zien. Met Alexander en zijn gids ben ik de markt over geweest en bij zijn familie tussendoor de rust en de schaduw opgezocht! Wat het was me toch héét. Gelukkig 'klagen' niet alleen wij hierover ook de afrikaan zegt regelmatig dat zo heet is. Sterker nog; het zit in standaard begroetingsritueel; Ca va? Et la famille? Et le chaleur?? Dus... het mag gezegd worden.

Voor de terugweg had ik het gelukje dat ik met een aantal in de 4x4 terug kon. Voor dezelfde prijs en het geld van mn ticket vd camion kon ik gewoon weer ophalen, pas de probleme! Onderweg stopte de chauffeur ineens, stapte uit en klom op het dak? Hij was de weg kwijt !! Mij werd gevraagd of we naar links of rechts moesten, waarop ik 'gokte' rechts. De chauffeur keek me echt met raadvragende hoopvolle ogen aan... alsof ik het zou weten?? stuk teruggereden en de 'weg' weer opgepikt.

Donderdag was de markt in GoromGorom, een enorme markt waar men van heinde en verre op af komt. Op zich had ik het al wel een beetje gezien met de markten, maar toch nog even blik geworpen bij de fetisjkraam, waar je huiden, botjes, hanepoten, stukjes hout en van alles kan krijgen. Zakje droge dadels gekocht voor onderweg en het avontuur kon beginnen. Voor de komende dage had ik uiteraard wel een gids nodig, samen hebben we plan doorgesproken en omdat het me wel heel leuk leek me de kamelenkaravaan weer terug te gaan na afloop van de markt, hebben we het oorspronkelijk plan veranderd. Helaas bestond onze karavaan uit twee kamelen, de chameauliers gingen met de motor en de kamelen bleven gewoon in Gorom! Tsja das was eigenlijk altijd zo; hmmm waarom stel je het dan voor als aantrekkelijk alternatief :-( Naja, ik zat inmiddels op mn kameel - Houmi 21jaar - en was daarmee al helemaal happy. De route was prachtig, onderweg haalden we wat ezelwagens in, kwamen er fietsers voorbij en werd ik toegeroepen door de kids vanuit het dorp. 'le blanche' is het hier, dat klinkt best vriendelijk!

Na 3 uur hobbelen, en dat was het - we hadden de vaart er goed in, mn gids draafde voor me dus ik moest steeds weer even licht frappen om Houmi een versnelling hoger te krijgen- kwamen we aan bij een dorpje. Alle kids uit het dorp liepen uit en stonden in een groep om me heen, terwijl ik inmiddels aardig beurs van mn kameel trachte af te stappen. Na de kennismaking met de familie neergestreken op een kleedje (auw-pijn) Waarbij zij de kinderen werkelijk met stokken op afstand hielden, ze werden keer op keer weer weggejaagd of weggeslagen (!) Gelukkig was het wel zo donker dat ik in de rust even naart toilet kon wat er niet was, dus gewon in open veld. Op een houtvuurtje ons eten klaargemaakt, wat echt heerlijk was met tonijn, aubergine en tomaat. En met salade ala Assie. Niks te klagen.

De nacht heb ik doorgebracht op zo'n zelfde matje ergens midden int land. En ja hoor de volgende morgen werd ik gewekt door de runderen die om me heen liepen te loeien. In een huisje heb ik me omgekleed, maar ja als bezienswaardigheid stonden alle kinderen voor de open deur en dat voelde toch wat gek. Dus twee portiers zijn met kleed voor de deur gaan staan. Terwijl we ons ontbijtje nuttigden werd ik aandachtig bestudeerd door de kinderen die op een afstandje hadden plaats genomen. Tsja bijzondere ervaring voor deze blanke zo alleen. En voor hen dus ook! Ongestoord plassen ging nu niet meer dus inhouden tot we op pad waren.... pff en dat gehobbel.

Vandaag was ons doel ; Oursi! Daar waar de woestijn zou beginnen?? Wederom in rap tempo die kant opgegaan, mn gids en met achterop Issa (kamelenman) reden ver vooruit, dus had ik rustig de tijd om al hobbelend wat na te denken en de natuur in me op te nemen. Gek genoeg was alle pijn en stijfheid, zo goed als verdwenen toen ik weer op mn kameel zat... maar toen ik na ruim 3 uur weer met beide benen op de grond stond was dat wel anders! Sjeezus, alles deed me zeer, mn spieren moe en af, mn kont beurs en blauw. Wat was ik blij met het kussentje dat ik uit het vliegtuig mee gegapt heb... dat heeft de 'schade' nog enigszins kunnen beperken. Je moet je voorstellen dat op een soort houten zadel zit.. naja ik was blij met mn kussentje! De hele middag heb ik als een oude dame op zo'n dun matje gelegen.. reposen. Zo nu en dan kwam ik even kreunend overeind om de thee aan te pakken en dan snel weer ontspannen liggen. Klinkt miss wat overdreven.. maar dat was het niet!

S avonds een kleine ballade door de duinen, pff was al lang blij dat niet zo ver was. Bezoek gebracht aan archeologisch museum en weer terug. Was nog niet zo onder de indruk van de zandduinen, waartussen ook vele bomen en struiken stonden en overal poepjes lagen (hetzij van de dieren.. dacht ik) Ik was nog altijd in de veronderstelling dan morgen toch echt de woestijn in te gaan en in het niets uit te komen....

S'avonds geslapen op een grote zandduin op mn matje en de volgende morgen mooi uitzicht. Om me heen zag ik de kuddes koeien terugkomen vant grazen en geiten in grote getale voorbij komen. Het was er dus nog al druk'bevolkt.

Na het ontbijt op pad gegaan... en na een paar duinen was het gebeurd, weg 'woestijn' we gingen weer het droge landschap in van de Sahel. Baal baal, had echt een voorstelling van woestijn, met zand, zand en alleen maar zand, maar daarvoor moet je dus echt in de Sahara zijn. Deze tegenvaller moes ik even verwerken. Mn gids was al weinig boeiend en erg van het relaxte... en dat hielp ook niet echt mee. Mn lijf deed pijn....aarghh uiteindelijk stukje gaan lopen om mn energe kwijt te kunnen.

Eenmaal aangekomen in Touaregdorp kon ik me weer herpakken en uit mn teleurstelling stappen. Hier werden we ontvangen in een touaregtent, welke gelijk bomvol zat met vrouwen, kinderen en nieuwsgierige mannen. Deze stelden heeel veel vragen (hoezo 28 en nog geen vijf kinderen? Polygamie kennen jullie dat ook? Hoe kom ik in Europa? Kun je niet een vrouw voor me zoeken en zeggen dat ik 'mohammed' hier op haar wacht?) Was wel heel leuk gesprek, meestal zijn de mensen niet zo van het vragen 'naar mij' maar deze wisten niet meer van ophouden. Nog een fotoshoot gedaan, hilarisch gewoon. Jong en oud met grote ogen en dankbaar voor de fotos.

Nog kort bezoek gebracht aan peul dorp, waar een kindje heel ziek lag te zijn. Aan mij natuurlijk de vraag of ik geen medicijnen had. Nee ben geen arts... maar wel heel triest zo te zien, moet er niet aan denken je ellendig te voelen, in de hitte, en niets te kunnen doen. Hmmm... de realiteit.

De terugtocht op mn kameel viel me zwaar, het eerste uur ging wel, maar daarna had ik werkelijk het idee dat al mn organen ingedaald waren, kwamp buikpijn. Ben uiteindelijk laatste stuk zelf gaan lopen, voelde me echt niet goed-ook dizzy.. denk ja dan op zon kameel.. Toen voor gekozen om in campement te gaan slapen ipv in de duinen. Dit was wel prima; lekker douche genomen, met tegenzin lekker gegeten en plaatsgenomen in mn peultent! Traditionele tenten als hotelkamer :-)

Zondag kwam mn gids niet meer opdagen voor onze vogeltocht, dus ben ik alleen naar de markt gegaan. Retourticket gekocht, en vervolgens bekende uit Gorom ontmoet en twee Italianen die me uitnodigde mee te rijden in de 4x4 terug naar Gorom. Beter- dus ik weer terug om mn geld terug te vragen en wederom geeen probleem. Heerlijk zo'n land waar eigenlijk iedereen zit te springen om geld, maar waar ze dan toch niet de toerist proberen een loer te draaien ofzo. Nog een uurtje met de chauffeur gekletst, yoghurt met miel'zakjes gez/kocht en vertrokken. In Gorom met Adama wat rondgelopen en zijn familie bezocht, traditioneel peuldorp. Kennisgemaakt met zijn moeder die daar aan het werk was, van haar (arm) heb ik een orginele peul'armband gekocht, 100% argent. Heel mooi, samen naar het dorp gescharreld om mn te verbuigen omdat ik m anders niet omkreeg. Tis echt een zwaar ding, maar ben er erg tevreden mee.

Savonds wederom ziek, dus vroeg naar campement. Begint erop te lijken dat de chaleur me in zn greep heeft, of gewoon after'kameel'letsel??? of...

Met de Italianen ook de dagtocht naar Ouagadougou gemaakt, wat erg relaxed was en heel gezellig. In Ouaga slaap ik nu in een Espace Culturel, waar ook 60 artiesten verblijven. Er is nl momenteel een Internationaal theater festival!! jaja j'ai la chance :-) Dus z nu en dan bezoek ik een theatervoorstelling en straks ga ik naar een moderne dansvoorstelling in het centrum.

Gister eendansles gevolgd, heerlijk! Maar helaas de teentjes weer kapot. Moet er toch iets op zien te vinden om mn pouvre piedste afrikaniseren!

Zoals het nu lijkt; pak ik morgen de bus (5uur climatisee!!!) naar Bobo Dialasso en zak daarna af naar het zuidwesten, naar Banfora en Gaoa om watervallen te bezoeken. (water!!! ooh wat heb ik daar een behoefte aan...pff) Verwacht binnen nu en twee week in Bamako te zijn, waar mn mannetje op me wacht :D Eindelijk!

Vind reizen heerlijk, het alleen reizen bevalt me ook goed, maar zie er ook wel weer naar uit om lekker vertrouwd op een plekje, samen te zijn.

Tot zover, zals kijken of ik mn parole nog van wat foto's kan voorzien. Dank voor het lezen van wederom een long storie, hoop dat niet verveelt.( tjee ziedat 5 pagina,s zijn???)

Grande bisou, vanuit Ouagadougou

van hier tot aan.... Timboektoe (en terug ;)

Timboektoe!!!

Aangekomen bij de 'gare routiere' stond onze 4-4 al klaar, maaaar 9 uur vertrek werd ruim een uurtje later. Bij de gedachte aan een 4wd, denk ik toch al gauw aan een luxe wagen met airco en zachte bekleding. Maar, had het kunnen weten.., in dit geval zat ik met klem tegen de deur met een bobbel van het wiel in mn rug, samen met 3anderen op de achterbank. Op de voorstoel zat het Italiaanse koppel, en achterin!! hadden bankjes gefabriceerd en daar zaten er welgeteld zes, in hun geval klem met het hoofd tegen het dak. Op het dak.... bleken ook nog 2 mensen te zijn geklommen onderweg. Deze ontdekking deden we ten we ineens stemmen van boven hoorden komen.

Anyway op deze wijze gingen wij ons naar Timboektoe verplaatsen en we waren al meerdere malen gewaarschuwd voor de slechte weg... dus dat belooft wat?? Slechts een uur of acht voor de boeg, mits de auto niet door de lagers zakt of wat dan ook (hetzij niet ongebruikelijk) Insjallah! Toch wel spannend 'gaan naar Timboektoe', het klinkt als het einde van de wereld en heeft toch iets magisch ofzo.... Daarnaast is er een negatief reisadvies gebaseerd op 2 ontvoeringen door touaregs afgelopen jaar, maar het leek ons een aanvaardbaar risico (mits we niet de woestijn in zouden gaan) De touaregs zijn de nomaden die door de woestijn trekken op hun kamelen (droom droom!) ingepakt in blauwe doeken en gewaden. Ik vind ze altijd beetje mysterieus eng maar ook erg fascinerend. Onze eerste touareg ervaring was een irritant mannetje die dacht even zn slag te slaan uit ons 'toubabs', hij wou ons driedubbel dik laten betalen voor een lokaal bordje rijst! Ja jammer dan, mooi niet.... spreek inmiddels een beetje 'de taal'. We waren ook gewaarschuwd voor de vele opdringerige en vasthoudende verkopers, maar dat vond ik wel weer meevallen. De kinderen daarentegen.....

Bij ons hotel ontmoeten we Shindouk, (erg inspirerende touareg) en zijn vrouw Miranda (graag pratende Canadeese). In 'Sahara Passion' hebben we alle nachten óp ons torentje geslapen. Met uitzicht op zowel stad als 'desert'. Het was een rustige huiselijke plek, heerlijk welkom dus na alle 'bad stories'.

In de namiddag zijn we even de stad in geweest (HOT!) en de moskeeen bewonderd, en daarmee alle mannetjes die zich daaromheen bevonden. Hele gemoedelijke sfeer. Echter overal bevonden zich kinderen, en echt ook brutale -mn- meisjes, die als je niet reageerde op 'madaaaaam, madaaaaaaaam' allerlei dingen in eigen taal gingen zeggen, waarvan we waarschijnlijk de betekenis niet willen weten. Miranda's advies was 'frappen' wat heel normaal schijnt te zijn. Onze uitdaging in deze was dus nu; wanneer negeren , hoe te reageren op de gebruikelijke riedel; lárgent, cadeau, bic, bidon, BONBOOOON! Reageren = aandacht geven, duss.. en waar ligt de grens tussen 'lief je hand vasthouden (er zijn namelijk ook van die guitige koppies bij, die superonschuldig kijken) en uitvoerig ongevraagd betast te worden. Waarvan sommige echt aan je gaan hangen, te nieuwsgierig in mn tas aasen... Onze eerste aanpak vriendelijk lachen en grapjes maken, was niet effectief genoeg, maar frappen??? hmm... beginnen eerst maars met negeren.

Donderdag was er een feest (thuis) ter ere van de geboorte van de profeet Mohammed. Hiervoor werd een schaap geofferd, waarvan we bij het middagmaal alle ingewanden in de saus hadden liggen. De uitnodiging voor het middagmaal afwijzen is natuurlijk ongehoord, dus heb me beperkt tot rijst met saus. Maar werkelijk die lucht..... krijg je niet meer uit je neus. Yek, niet mijn lievelingskostje. De huid werd gebruikt voor de trommel, waarop de vrouwen een soort berbers ritme speelden en meezongen en klapten. Het vel werd continu natgemaakt en dus werd je zo nu en dan natgespatterd met schaap. Aan de geur van het dier was niet te ontkomen. Na het avondmaal... ???... werd er gedanst en natuurlijk hebben wij ook even meegedaan. De sfeer op zon soort feest is zo anders dan de opzwepende sabar of djembe, zoals we ze gewend zijn, maar was erg bijzonder. Tot diep in de nacht hoorden we de muziek doorgaan in de hele stad.

De volgende morgen bleken in de dezelfde stad, 26 mensen te zijn omgekomen! Het is een eeuwenoude traditie voor de moslims, op deze dag 3 maal om de moskee te lopen en hun gebeden te doen. Hier komen (10) duizenden mensen op af! De moskee werd gedeeltelijk gerestaureerd en enkele 'wegversmallingen' waren daar. Men had geen voorzorgsmaatregelen genomen en dus... een gedeelte is ingestort en in de horde zijn mensen platgedrukt en gestikt! Echt te bizar, 26 doden en vele gewonden. En heel vreemd te bedenken dat alles zo vlakbij is voorgevallen. De president heeft Timboektoe bezocht en dus reden politie en militairen af en aan, wat ook zo'n vreemde spanning geeft. Maar verder hebben wij er niet veel van gemerkt.

In de middag onze verkoeling gezocht in zwembad van ander hotel en nog net de zonsondergang meegemaakt in de zandduinen. Gek genoeg is dat alles wat ik van de woestijn gezien heb in Timboektoe. (terwijl ik echt al sinds mn liefde voor Albert afgelopen jaar in Marokko, droom over een dagenlange tocht met een kameel in de woestijn!) Heb nog overwogen te blijven, maaaar... toch besloten gewoon zoals gepland terug te gaan. Als ik eerlijk ben, begrijp ik niet zo goed waarom....

Shindouk voorspelde mij min of meer dat ik na een dag of wat terug zou gaan naar Timboektoe. Ook naar Justine heeft hij een aantal uitspraken gedaan, wat veel vragen bij haar opriep... alsof hij 'alles wist of door je heen kon kijken' ofzo. Dit alles in combinatie met de 'histoires' die hij vertelde (van die alchemist verhalen, over de zoektocht naar geluk en wijsheid enzo) maakte ons verblijf ook wat bizar... (hmm denk dat ook vreemd klinkt zo kort samengevat in 3 zinnen, maar a la) maar goed mijn weg.. had zn vervolg op de boot.

3 dagen lang op de Niger! Samen met een Italiaans koppel ging we met een 'pinasse touristique' in 3 dagen terug naar Mopti. Het verschil met een 'pinasse publique' is de prijs, het aantal mensen en de vracht -cement, matrassen, motoren, fruit, graan- De boot ligt dus wat dieper in het water.. en gezien de lage waterstand loopt deze vaak vast. Dit in combinatie met de vaak slechte staat van de publieke pinasses maakt dat de duur van zon trip wel eens zes dagen én nachten kan duren! Deze boten varen door in de nacht, wij daarentegen zetten ons tentje op en sliepen aan de waterkant. Ga graag voor local experiences, maar in dit geval … liever even tourist.

De tocht was bijzonder mooi en relaxed en onderweg kwam je van alles tegen.. Zoals dus vastgelopen boten, maar ook gewoon “het leven”. De bozo' bevolking (vissers/nomaden) wonen aan de oever van de rivier met hun hutjes. De vrouwen die de was doen of het graan stampen'. De herders die met hun koeien. De kinderen langs de waterkant enthousiast springend en zwaaiend. Nijlpaarden in het water, heel veel piroques ... en de ondergaande zon. Sprookjesachtige realiteit!

De andere realiteit speelde zich af op de boot. Onze Italiaanse vrienden, hadden nog geen woord met ons én elkaar gewisseld. Echtelijke ruzie dus, erg vreemd zo samen op een boot! Justine en ik hebben er aardig wat analyses op losgelaten.... máár er ontstond weer wat contact tussenbeide... na 'the attack of the kakkerlak'. Werkelijk waar! Al een aantal keer waren we opgeschrikt door enorme kakkerlakken die hun wandeling maakten over de bodem van de boot óf over het plafond :$ Maar nu.... de zon ging onder.. het werd donker op de boot.. en werkelijk uit iedere kier kroop dit ongedierte... als in een horrorfilm... soms met 4 tegelijk! Eruit kruipen om naar het dak te vluchten was geen optie dus moesten we ze naar buiten slaan.... oow iiiehhh echt! Had ik al verteld dat er één IN mn harembroek was gesneld??? de schurk! Nee lekker was anders.

Maar over het algemeen was het een ontspannen -ook vermoeiende- tour, en heb ik lekker liggen zonnen op het dak (tot het te heet werd), geslapen op hele smalle bankjes, en met de voetjes in het water boekje gelezen, muziek geluisterd, maar vooral veel om me heen gekeken! Justine heeft beide gecombineerd, muziek luisteren en om rondkijken en zo is haar MP3 met mijn dopjes vissevoer geworden?!? Helaas.... En zo eindigde onze boottrip! Het was wel erg gezellig samen en super zo onze reistijd samen af te sluiten...

Want na twee dagen Mopti, ben ik in de auto gestapt naar Burkina Faso! (dus niet retour naar Timboektoe, al heeft Shindouk wel een idee geplant en en verlangen aangewakkerd)

Heerlijk reizen! Het vervoer in Afrika blijft toch bewonderenswaardig en de organisatie eromheen al niet minder. Mn trip ging in drie fasen; 9place, busje, bus. Het busje (zon smalle Suzuki) met 19 mensen, waarin in bil aan bil zat met de vrouwen achterin, heeft ons over de grens vervoerd! Ik geloof dat we 6 x allemaal moesten uitstappen (mijn buurvrouwen zaten echt aardig klem dus die mochten blijven zitten! Hihi) Hele onderneming, maar voelde me wel thuis als enige blanke(al was er van mijn blanke huidje weinig te zien, had me ontpopt in stoffige roodbaar-toubabu). Ook geen vervelende grapjes gehad; nee hoor keurig 'local'price voor de bagage (ik had me al geestelijk voorbereid op de 'blabla'), bij de grens nog nooit zo snel een stempel gehad en mn paspoort werd me zelfs netjes teruggebracht (terwijl de rest in een lijn stond opgesteld!) en bij de bagagecontrole mocht mijn tas gesloten blijven. Heel fijn! Al met al goede reis gehad; laatste stuk met grote bus tot aan Ouagadougou! Dit was niet mn oorspronkelijk plan maar.. er gaat geen rechtstreekse auto naar “de woestijn”, dus even tussenstop in de hoofdstad en morgen ga ik verder!

Heb zojuist plan doorgesproken met gids; we gaan de kleine dorpjes bezoeken (enkele marktdagen), per moto, bushtaxi of kameel! Slapen bij familie of in de tent (samen?) en uiteraard op donderdag de GoromGorom-markt bezoeken! Hier komen alle bevolkingsgroepen uit de verre omtrek samen. En aansluitend 3 dagen de woestijn in.... met een kameel!! En daar is het 'ons allemaal om te doen :D Uiteraard zal het program nog 33x wijzigen onderweg, maar heb dr wel vertrouwen in dat succesvolle ervaring word!

Wederom dank voor jullie tijd en interesse,

Groetjes uit Ouagadougou !! (moet je even proberen uit te spreken he!)

Dapperen in de Dogon

Oioioi... wat alweer veel te vertellen, de dagen lopen echt over van ervaringen... heb vandaag en gister getracht us nix te doen, bij te komen van Dogontocht, maar daar gaat toch ook veel tijd inzitten hoor. Maar goed toch nog even verhaaltje krabbelen voor er zich weer nieuws aandoet...

Na Djenne, met Issiaga doorgereisd naar Mopti, een leuk stadje gelegen aan de rivier.. dus hebben we onze reis in style afgesloten met een boottochtje op de Niger, bij zonsondergang. Hoe romantisch ;p s'avonds aangekomen in Sevare, vanwaar ik de volgende ochtend zou vertrekken met mn gids.. bleek er nog een nederlandse vrouw te zijn die 5 dagen dogon wou doen, maar vanaf woensdag dusss hadden Issiaga en ik een bonusdagje :D Niet verkeerd!

Deze dag begon zoals meestal met een ontbijtje... hmm echter een Afrikaans ontbijtje met mouton' schaap dus. Ach ja en ik wil me aanpassen aan het leven hier dus 'ik zei pas de probleme je mange aussie le mouton....' hmm verwachte -hoe naief- soort filetje, maar er werd me levensechte kop voorgeschoteld in pannetje??? Das toch even anders.... heb vol verbazing gekeken hoe de mannen zich tegoed deden aan dit koppie en heb voor de vorm -heel dapper vond ik zelf- een stukje geproefd... al was de smaak niet gek, kon me niet echt vereenzelvigen met het idee. Toch maar stokbroodje ;-)

Verder relaxed rondgedwarreld in stadje en volgende ochtend in alle vroegte alsnog afscheid genomen van mn liefie. Issiaga is nu in Bamako, waar we mekaar over een week of vijf weer zien....

Ik vind fijn en kijk ook uit naar 'alleen' reizen, maar na 2mnd is het wel eeeeeven wennen hoor. Gelukkig genoeg afleiding en aanspraak ;p

De tocht door de Dogonvallei was echt geweldig en erg indrukwekkend!! Mijn mede-hollander bleek een vrouw van 65! en hoe grappig ook naamgenoot te zijn en uit ons prachtig Grunn te komen. Samen hebben we met Abdalla, de vallei bedongen! Eerste dagen beneden de falaise, lopend door mul zand (speurend naar hardere ondergrond waar mogelijk) langs een enorme rotswand! Alleen dat al was betoverend... de stilte, de natuur, het uitzicht, de hitte(!), maar het 'er zijn'... In de rotswand waren huisjes en graanhutjes te zien waar de tellem' in de 9-11e eeuw leefden! Heel raar voor te stellen dat dat uberhaupt mogelijk was.. zo hoog. Maar het schenen kleine mensjes te zijn (ik denk steeds aan Gollem van Lord of the Rings) en de omgeving zag er toen nog heel anders uit, met veel bos en gevaarlijke beesten dus tsja ze moesten toch wat. Heb klim gemaakt naar zo'n dorpje... nou dat zou ik niet dagelijks willen doen hoor.

De mensen hebben nu hun dorp op de vlakte gebouwd, wat inmiddels enkel zand/savanne landschap is. Dus dat vergemakkelijkt het leven daar.. een beetje.. Het was er zooo droog, er zijn enkel waterputten. Al is de rivier is nu geheel verdwenen, in het regenseizoen zal het water weer van de rots naar beneden denderen. Gek genoeg wordt er wel veel groente verbouwd (alhoewel.. mn uitjes en dan heel veel, paar tomaatjes, groene aubergines en sla) daarnaast miel – een graansoort! Dit zie je dan ook gelijk overal en er wordt van alles van gemaakt en gebrouwen (juist ja bier ;) Iedereen werkt hier mee om te overleven, kinder'arbeid' is de normaalste zaak van de dag. De (oude) mannen doen echter iets minder, zij bespreken de belangrijke dorpszaken in de togona, een soort hutje waarvan er in ieder dorp een staat. Maar er zijn ook mannen die wel op het land werken... het land bestaat uit aangelegde vierkantjes, met de rotsen als ondergrond. De aarde wordt aangesleept van 'verderop' en er wordt een diepe put gegraven (meter of 8) waaruit men dan emmers (of kalebassen) water haalt. Pfff... c'est pas facile vivre ici... en dan te bedenken dat bij ons alles voorgesneden en wel in de AH ligt.

In alle dorpjes waren verschillende open-air campementen, waar ik wederom onder de zwarte hemel met fonkelende sterren, naar een andere droomwereld overging. Helaas werden deze nachten regelmatig verstoord door of enorme windvlagen gemengd met heerlijk fijn stof waarmee ik dan gezandstraald werd, of door de temperatuurwisselingen gedurende de nacht. Zo heet als het was bij aanvang van de nacht (stenen opgewarmd gedurende de dag.. + 40gr) zo koud werd het s ochtends vroeg (naja ni zo koud als bij jullie natuurlijk ;-) Maar ala... dat nemen we dr maar bij.

Overdag liepen we een paar uur aan een stuk, en gedurende de middag deden we een dutje .. uitgeput van de warmte. Echt té heet gewoon. Een keer heb ik de klim allen met Abdala gedaan naar de biiiijna de top van van de falaise! Echt supercool, ging als een berggeit naar boven. Naja niet zo snel maar wel hup van steen op steen... echt adembenemend mooi. Heb in alle stilte wel een paar keer goed doorgeademd daarboven! Onderweg kwamen we dan vrouwen tegen met grote manden op hun hoofd (marktwaar.. weegt toch gauw kilo of 30) die dezelfde route aflegden! Respect!

De laatste dagen zijn we naar boven geklauterd en daar veder gegaan, schitterende uitzichten en zulke iddylische dorpjes weer.

Merk nu ik dit schrijf dat er iedere keer meer te vertellen is... maar zal me beeetje beperken. Ik heb het nog niet gehad over de mensen, en hun begroetingsrituelen... in t Dogon. Ts vrij simpel, maar enigszins onverstaanbaar... klinkt als 'seyhoo' en betekent ca va... zo gaat de 'gesteldheid' van de hele familie voorbij, binnensmonds en heel snel. Echt een bezichtinging op zich. In vrijwel alle dorpjes is inmiddels een moskee gebouwd, en daarnaast zijn er enkele christelijke kerkjes en dan nog de traditionele animistische dorpen. Ook hierover valt dan weer zoveel te vertellen... ga ik niet doen.. nu.

Nadat ik na 5dagen weer aankwam in ons hotel 'Ya pas de probleme' koste het me ook enige moeite terug te schakelen, zoveel indrukken te verwerken! Maar wat bijzonder.

Justine is ook hier, wat wel weer erg gezellig is. Fijn om de ervaringen te bespreken en leuk samen het 'dorp' in te gaan. (of lui aan het zwembad te liggen!) Ook vandaag weer de hele dag -hot- op pad geweest. Met als missie PINDAKAAS (ben klaar met de la vache qui rit!). Eigenlijk zoek ik hier al naar sinds dag één, maar niet verkrijgbaar in pot zoals onze calvé. Nee hiervor moet je naar de markt, zo een met heeeeel veel vliegen, vlees, nog veel meer vliegen en vis, fruit en sappige tomaatjes (met vlieg!) Ergens is er dan één vrouw die de pindakaas (eigenlijk bedoeld als maaltijd) voor je uit een pan schept en in een zakje doet! En dan is het nog een hele kunst om zonder te smeren je broodje te smeren, maar het smaáákt heerlijk!!

Daarnaast koffie, filters en een plastic trechter gekocht om morgen ouderwets lekker koffie mee te zetten!

Morgen gaan we trouwens naar TIMBOUCTOU!! want tsja daar moet je toch eigenlijk wél geweest zijn, als je dan toch in de buurt bent ni. Maybe 'it's only in the name'... maar ala.

Ga voor de stempel in mn paspoort :D Dag heen met 4-4 en na twee dagen in Timboektoe terug met de pinasse(boot) 3 dagen varen op de Niger, en slapen in tentje aan de waterkant! Wat een leven. Ben zeer benieuwd.... Ook naar de stad zelf natuurlijk, daarover ietwat wisselende verhalen gehoord...

Daarover dus een volgende keer meer.... mét foto's om het beeld wat compleet te maken! Ik ga nu snel mn was van de lijn halen en mn tas inpakken!

Bon nuit, en tot laterzzz

Liefs Astrid

festival de Segou et Teriyah Bugu! wereld van verschil..

Hoe bijzonder is dit... Slapen op het dak van een huis gemaakt van leem, zo onder de sterrenhemel.En wakker worden met de zon in je gezicht met uitzicht op de moskee van Djenne! Tis echt net een sprookje! Heb zojuist hier op dak mn ontbijtje genuttigd, stokbroodje 'la vache qui rit', nescafe en papaya. Nix te klagen... Al is de gedachte aan een bak kouwe yoghurt met musli en een mok cappuccino toch ook wel erg aantrekkelijk, en over een bruine boterham met kaaaas wil ik het al helemaal niet hebben.. maja kan ni alles hebben he? Hoe ist verders in Nederland? Nog altijd freezin' ??

Goed, even terugblikken... Inmiddels heb ik er alweer een week festival op zitten en hebben we aansluitend een paar dagen luxe aan de rivier vertoefd...

De ervaring van het festival was echt grandioos, ik was even bang dat het een toubab'festijn zou zijn door alle maffe reizigers die we tegenkwamen op weg naar Segou, maar gelukkig was het echt een afrikaans feest met vooral heel veel Afrikanen die helemaal uit hun bol gingen.Echt fantastisch! Joelen, gillen, krijsen, dansen, lachen!! Wat een sfeertje, super om daar onderdeel vanuit te maken. Was soms leuker om om me heen te kiken dan naar spectakel op podium...

Het terrein bestond uit twee podia, eettentjes en veel desperate souvenirverkopers, wat wel jammer was want even rustig neuzen was er niet bij en de vraagprijs was ook way too much. Maar goed we kwamen natuurlijk voor de muziek; naast vele grote artiesten te hebben gezien -Habib Koite, Baaba Maal, Salif Keita, Sekouba Bambino- waren er steeds voorstellingen van traditionele groepen met maskers en complete kostuums, schitterende moderne dans en griots die met een semafoon vanaf een bootje het publiek toezongen (een semafoon is wat anders dan een microfoon.. can you imagine??) Eigenlijk was er continu wel wat te zien of beleven...

Zo stuiten we eens op een groep jagers die 'dansend' voorbij marcheerden met geweren uit het koloniale tijdperk! Deze worden hier nog steeds gebruikt en dus ook hier... Werd zo nu en dan opgeschrikt door echt gruwelijk harde knal, als een kanonschot... de aarde trilde dr van, maar.. het kon nog harder! Kijkend naar hun schouwspel, fotos makend met de neus erop, luid er ineens een enorme knal... piepende oren.. en er is rook! Er stuift een jager voorbij.. zijn kleding staat in brand! Gelukkig weet hij zn jas snel uit te doen, maar hele buik verbrand.. Kleine explosie van het geweer; deze lag in twee delen op de grond! Einde spektakel, of ja tis maar net hoe je het ziet.

En op de eerste dag... ben ik geinterviewd door de radio van Guinnee! Issiaga gaf een interview en voor ik het wist stond ik er naast, camera op mn snuit. Wat ik vond van Afrika, de muziek of ik van dansen hield.... en of ik wel even wat wou laten zien! As geen ontsnappen meer aan... hihi heb ik weer!

Steeds 'tussendoor' met Justine, Bouba en Issiaga even van terrein af om wat te eten of in e tuin van luxe auberge drankje t doen. Ons huis -dat wil zegen de familie die ons onderdak bood- was nogal ver van het festival.... 20/30 min met moto-taxi (juis ja motor met daarop bak gebouwd.. voor 8-10prs... hoezo topzwaar? Maar tot nu toe altijd levend aangekomen) dus we bleven de hele dag wat rondhangen daar.... vermoeiend hoor in volle zon!

Toen we op gegeven moment terugweg waren van ons brochettes'diner op straat (lekker en goedkoop!) en even in de auberge naar de wc gingen (en onze voeten gingen wassen ;) stond ik ineens oog in oog met William!! Een oude bekende van mn eerste reis 6 jaar geleden.. echt te grappig gewoon! Sindsdien dagelijks even biertje gedaan aan de bar daar samen met Willie en Bella, zn vriendin. Tout est possible, niets is onmogelijk, toeval bestaat niet.

Na afloop van het festival hebben Issiaga en ik de rust opgezocht in Teriya Bugu, een schitterende plek 30km van grote weg aan de rivier de Bani. Tijd om even bij te komen van alle drukte. Justine en Bouba zijn samen verdergereisd naar Djenne.

Voor ons verblijf daar moest ik wel even iiiets dieper in de buidel tasten dan gewoonlijk, maar dan had je ook wat! Zwembad, heerlijk eten en een schommelstoel met uitzicht over de enorme rivier, waar we met de pedalo' waterfiets nog een tochtje op gemaakt hebben ;p

Het idee was ook samen te gaan paardrijden, maar helaas het paard was ziek, dus hebben we maar een wandeling gemaakt van 3 uur naar nabijgelegen dorpje. Erg mooi en kalm zo langs de waterkant (vergeet maar even voor gemak dat ik uit huid gekropen slang tegenkwam) Eenmaal aangekomen op plaats van bestemming -water op!heeet- met de motor terug vervoerd naar TB. Dit koste nog enige moeite, aangezien de mensen hier echt geen woord Frans praten, gelukkig hadden we onze handen en voeten nog en spreekt Issiaga van alles wat :D hihi.

Kinderen zijn in dit soort dorpen niet zo gewend aan witte mensen. En zo ook hier rent een kind, krijsend, huilend, toubabou toubabou, bij me vandaan. Terwijl ik nog niet eens in de buurt was??... gelukkig zijn er ook kinderen die je gewoon met grote nieuwsgierige ogen aankijken en aan mn haar en huid willen voelen.

Verder kwam met het relaxen en niets doen in 'luxe' ook de confrontatie met de grote verschillen en tegenstellingen in mijn leven en dat van een doorsnee arme Afrikaan. Het leven hier is echt zwaar, hard werken en overleven. Zo in de hitte, zonder (keuze in) voedsel en onder slechte gezondheidsomstandigheden. Bij iedere stop word ik omringd door bedelende kinderen, maar ook door ouderen die terwijl ze me vragen om geld, ik zie dat hun voeten bijna volledig verdwenen en ingedroogd zijn... Helaas is dit op vele plekken het straatbeeld. Pijnlijk gewoon, en relativerend voor mn eigen 'moeilijkheden'. Maar ook de verschillen in gewoonten en gebruiken hebben steeds meer impact op me. Ik kan echt niet tegen de hoe men soms met de dieren omgaat.. hartverscheurend gewoon, maja.. ook dat kan ik niet veranderen. Heb slechts te accepteren dat dat hier van ondergeschikt belang is. Boeiend hier met Issiaga over te praten, over prioriteiten en overleven. C'est pas facile! Pfooeew heavy.

Wat dan wel weer fijn is van ons verblijf op TB, is dat het een project is waarmee 5000 omwonenden voordeel hebben van het toerisme hier. Er werken 60 mensen en ze voorzien voor 80% in eigen voedsel. Er zijn grote groentetuinen, fruitboomgaarden, bijenkorfen, dierenverblijven (schildpad, bavianen, en soort bambi's) Naja.. heb goed geinvesteerd in de economie hier :D zeg ik om mn onderbuik te sussen...

Gister zijn we zo langs de weg ingestapt in volle malinese bus. (altijd weer hele toer om stoel te bereiken) op weg naar Djenne. Bij de carrefour uitgestapt om met auto verder te gaan. Een renault 12 om percies te zijn, waarvan het me uberhaupt verbaasd heeft dat het nog reed. Alles wat mogelijk is ontbrak aan deze auto, handgrepen, ramen, de kofferbak wer met touw dichtgebonden en de een schroevendraaier diende als sleutel. En naast de bestuurder stond een jerrycan benzine die als tank fungeerde. Tsja... apk'tje wordt lastig ;p Met 6 man zijn we op pad gegaan en bij de drempels raakten we de bodem, maar verder was het een prima rit! We zijn dr!!

Magisch Djenne... maar daarover later meer! Ga het nl nu voor eerst bij daglicht bekijken...

Plan de campagne-aan veranderingen onderhevig-

We blijven samen in Djenne tot na de maandagmarkt, hierna gaat Issiaga terug naar Bamako en ik alleen verder de Dogonvallei in....5 dagen bikkelen in de hitte. Aansluitend of nog naar Timboektoe of door naar Burkina Faso!

Spannend, leuk, raar, eng, uitdagend, whaaaagh.. on va voir!

To be continued xxx

Oh en ; niet dat ik heeel veel bereikbaar ben geweest hier (Orange hoofdsponsor van festival!!! maar geen bereik?? en TeriYa Bugu in middle of nowhere...)

maar heb uiteraard Malinees nummer;

Merci et grande bisou xxx

dimanche a Bamako !!!

Bonjour tout le monde..

Live vanuit Bamako, Mali! Jaja heb de smaak vant schrijven -en lezen ;p - te pakken!

Zondagmorgen zijn we in alle vroegte met de trein vanuit Kayes vertrokken, en jawel stipt om 7.15 ging hij rijden! Niemand kon ons echter met enige zekerheid vertellen hoe lang we erover zouden doen... antwoord a) 20uur, b) 13u midi c) meest verassende .. 04.00uur in de nacht ??? hmm uiteindelijk kwamn we keurig om 21uur aan, en hadden we 600 kilometer per trein afgelegd.Had niet echt een voorstelling van de trein, echter een trein'afrika'ervaring in Zimbabwe.. maar dit was een aardig luxe trein, gewoon gewoon voor ons eigenlijk. Maaar met groote ramen, die je helemaal open kon schuiven en bij iedere stoel een enorme ventilator... welke het alleen niet deden.

Mooi om de omgeving te zien veranderen gedurende de reis, van vlak naar berg landschap, van droog naar groen, prachtige wateren en enorme rivieren waar je dan zo van bovenaf de uitgstalde kleding ziet en de mensen badderen. Bij iedere stop, kwam het hele dorp uit langs de trein lopen om hun spullen te verkopen.. fruit, brood, vis, alles. Mn 'kopje' nescafe kreeg ik in een plastic zakje... wat ik dan weer uit een doorgesneden flesje kon opdrinken ;p tsja... dat noem ik nog eens handig!

Op een gegeven moment kwamen we in een dorpje waar de mensen supercoole houten krukjes verkochten! Uhm,.. echt té leuk om aan ons voorbij te laten gaan... en voor 300 CFA hoef je daar ook helemaal niet over na te denken, das omgerekend 45cnt! Misschien hadden we wel even iiiiets langer moeten stil staan bij de omvang en het gewicht van dit mooie krukje... maaa schijnt dat als droog is.. lichter wordt! Hihi, zal moeten leren m op mn hoofd te dragen denkk ;p

Vanaf Kita werden we gewaarschuwd voor mensen die vliegensvlug door de trein schieten en je spullen meegappen (knap werk, toubabtassen zijn loodzwaar!) ma advies was om de tassen voor ons neer te zetten.. weg beenruimte dus en nog maar ??8uur?? te gaan. Uiteindelijk is er geen snelle jongen geweest ie het gewaagd heeft, slim anders hadden we onze krukjes, de papaya (grooot) en natuurlijk onze mannen ingezet :D Om 21uur s avonds aangkomen in Bamako, ook hier p hoede voor pickpockets and bagsnatchers waar reisgeidsen voor waarschuwen... ma niemand ;p

Bamako; leuk stad, boulangerie om de hoek voor daily zoete broodjes, en vooral heeel veel shopjes... met autobanden, motorolie, potten pannen, marktkraampjes met fruit, groente, ingedroogde maar heerlijke dadels ;) Kruiwagens (ja echt!) vol slippers, onvoorstelbaar veel scooters, auto,s stof, stof en nog eens stof gemixt metuitlaatgassenen ... natuurlijk een centre artisanal :)) the place to be voor souvenirs! Aangezien het moment er aangaat komen dat mijn trouwe oranje flipflops het gaan begeven - zijn al 3 keer gelijmd, genaaid en zool is zo goed als weg... - heb ik nieuwe gekocht! Errug Assie - felroze!- en kost net nix, heb me dus al late verleiden tot 2e paar.... Verder mn rondgekeken en mn veel gebabbeld, want er zijn veel mensen die je willen helpen kijken. Langs de wanden hangen er allerlei dode dieren, krokodillen, slangen en met trots werd een gestroopte panter geshowd. Erg pijnlijk... en dan te bedenken dat ik Kenia nog oog in oog met een stond... zoo bijzonder mooi dier, daar kreeg ik kippenvel hier meer rolberoerte. Even later ook nog een prachtig ivoren beeldje.. kon alleen maar uitbrengen 'dat ik dat liever op de olifant zie'! Sprakeloos, zo triest, maja...

Daarnaast heeft Bamako... heel veel grote banken, intrnationaal en met alle logo's visa mastercard etc..maaar is er geeeen één die mij geld wil geven!!! aaargh, gisteren de halve stad doorkruist, 7 verschillende banken geweest 'merci beaucoup en au revoir' en kreeg mn pas weer terug zonder rooie cent. Vandaag opnieuw op missie gegaan, nu met creditcard (VISA) ... slotconclusie (anders wordt zo'n lang verhaal) één bank, kleine bedragen per keer en dus per transactie 10 euro betalen!! aaaagh... balen, maja heb iig weer wat op zak, insjallah dat in vlgd stad wel wil (not! Ma zoek dan daar wel weer oplossing!)

Heb Visum voor Burkina vandaag opgehaald, dus das allemaal geregeld. Nu nog even de uitzoeken vanwaar de festivalbus vertrekt morgenvroeg! Ben weer benieuwd naar het festival, 5 dagen muziek, cultuur en dans .. heb al wat nieuwsflitsen op de televisie gezien, ziet er veel belovend uit! to be continued...

ps televisies zie je hier overal, zo ook hier in cybercafe, als als je rustig ontbijtje doet wordt je vergezegd door lawaaibak naast je, of gewoon gestapeld buiten in het zand, klaar voor de verkoop (staat me toch iets van bij dat stof en tv niet samen gaan... ) anyway overal.. ent blijft een interessant apparaat!

Bon nuit et legui legui

Liefs As

On y va a Mali

Iniche !!

Met andere woorden Hello'int Bambara. Een van de talen die men hier spreekt in Mali.Nieuwe uitdaging; Ik oefen hard op ja (a-wo) en nee (a-yee of uh-uh), met de daarbij behorende geluiden... wat al een grap op zich is. De mensen hier zijn echt supervriendelijk, heerlijk om weer gewoon iedereen gedag te zeggen... en steeds lachende mensen te zien!

Daarover later meer .. ik ga een soort van chrono-logisch(?) verhaal schrijven... dat ist plan ;-)

Mn laatste dag in Abene was nl ook weer een hele belevenis.. Ik heb auto gereden!!! hihi en wel in een stoffige, krakende GOLF :) Na twee keer 'het aanbod' braaf te hebben afgeslagen... tot grote teleurstelling van Dady en Issiaga.. toch maar achter het stuur gekropen! De stoel kon niet van zn plek dus mijn korte pootjes haalden maar net de pedalen, schakelen ging ook al niet even soepel en ik had niet echt het idee met het sturen te kunnen 'sturen!'Maja.. eenmaal op gang, ging t best en heb ik stoer stukje zigzag over de zandweg gehobbelt... toen ik merkte dat remmen ook niet echt door de remkeuring kwamen... toch maar weer veilig' als bijrijder plaatsgenomen. Dady kreeg zn auto trouwens wel redelijk snel tot stilstand, dus laten we het er maar op houden dat alle auto hier er gewoon niet uit zien maar prima functioneren... toch?

En gezien nu het moment aangebroken is 'echt te gaan reizen' ben ik bij een marabout geweest, en deze heeft voor mij een gri-gri gemaakt, pour protection. Grappig is dat hoe meer k ga kijken hoe meer ik ga zien.... praktisch iedereen draagt zn eigen grigri... ook alle ukkies en beebies. Een grigri is niet iets wat j zomaar bij de winkel haalt...

Samen met Issiaga en Jamal -die de taal van de marabout goed spreekt- ben ik op bezoek geweest bij het dorp van de marabout, wat dus echt een soort gemeenschap op zich is. Met allemaal 'talibe' jongens die door hun ouders aan de marabout zijn 'overgedragen' en daar naar school gaan en in de leer gaan bij de marabout, de Islam. Aparte sfeer daar, voor mij geheel onbekend, maar ben maar rustig gaan zitten en kijken... hoe alle mensen zich klaar maakten voor gebed toen allah' 'riep' en vervolgens de Koran gingen lezen, de rust in de mensen, de positie van de jongetjes ten opzichte van de ouderen etc... En dan het moment dat ik mocht binnentreden in de kamer van de marabout, gewoon sober maar heel vredig. Vond ook wel spannend allemaal, sta toch vor ontmoeting met een hoger niveau ofzo. De BobdeBouwer tas in de kamer was toch even een moment van 'verlichting' al heb k dat maar niet gezegd terplekke. Na de uitleg van wat ik ging doen, en mijn vraag heeft hij van zowel Issiaga als mij en onze ouders de namen genoteerd (ieh ja!) en is hij de gehele nacht in contact gegaan met Dieu... de volgende morgen zijn we teruggegaan en had hij voor ons twee kleine pakketjes met daarin geschreven teksten... Deze hebben we later tot grigri laten verpakken, zorgvuldig in gepakt in leer en dichtgenaaid, een voor om mn rechterarm en een voor om mn middel! Cést mon protection pour mon voyage et pour la bon sante.... Dat ligt dus (nu ook) in hoger hand!

Vervolgens op pad gegaan naar Gambia om hier de volgende morgen de directe bus naar Mali te nemen. De reis verliep traaaaag, 4 x overstappen andere voiture en wachten... wordt sterk een beroep gedaan op mn europese geduld.. 2 ½ wachten bij grens voor de tassencontrole.. gelukkig hoefde hij mijn tas niet te zien! Continu omringd door bedelende kinderen... Madame CFA, Madame Dalassi, donne ma l'argent etc... tblijft altijd de grote vraag hoe hier beste mee om te gaan, maar op gegeven moment wordt ook echt vervelend gewoon, of om almaar toubab cadeau te horen! En een volwassen man wordt helemaal pijnlijk.. als deze om geld vraagt! ... De juiste antwoorden heb ik nog niet....

De nacht hebben we simpelweg doorgebracht in het huis van Moussa, een tot op dat moment onbekende. Het is hier redelijk gebruikelijk je huis aan te bieden, gastvrijheid te tonen, iets te doen 'avec plaisier' voor de ander, dus heeft hij ons naar zn kamer gebracht en is zelf elders gaan slapen... De volgende ochtend heeft moussa (die het bustvervoer naar Mali managert) ons opgehaald met de YalaYala (gammele bus met plasic bloemen en beschilderd met teksten, en vaak met grote foto van de marabout). Ze verstaan hier toch wat anders onder bus direct, dan wij... Na de YalaYala bij grens na gebruikelijke controles ovegestapt in 7place, dit keer echter met vier extra kinderen! 7+4+1=12prs in soortstation peugeot! Kan allemaal.Uitendelijk om 14.30u aangekomen in Kaolac en direct om 16.00 in bus gestapt. Wat op zich een heeeel relaxte luxe bus was... om 23u aangekomen bij de grens van Senegal! Stel je voor.... het is nacht er staat een televisie met foute soap en alle wachtenden bij de douane zitten samen voor de televisie!! Was een foto waard, maar ja aangezien je bij grenzen geen foto's mag maken.. dacht ik.. laat ik het toch maar niet doen!

Het toilet hier..... staat direct met stip op nummer 1 van de meest ranzige wc's oooit! Geloof niet dat ik dat verder in detail toe ga lichten... hihi.

De grens van Mali was dicht, dus geslapen in de bus.. wat dan weer wat minder relaxed was... verdere grensprocedure verliep 'rustig' als je de duizendjes niet meerekent die we 'moesten' betalen.. keer op keer.

Om 9.00 aangekomen in Kayes, waar we nu nog zijn! Gister tochtje gemaakt met de piroque (smalle houten vissers-boot) en prachtig langs het leven hier gevaren... alles. Werkelijk ALLES wordt hier gewassen in de rivier! Uiteraard dient het als bad voor de mensen zelf, maar ook de geiten worden gewassen, heb ik fietsen in de rivier gezien en scooters aan de kant! Zou je dus denken dat 'schone' stad is, nou niets is minder waar.... werkelijk overal zie en ruik je afval... kriebelen er vliegen en na ja... Nee een verfrissende duik in de deze rivier zou mij heel wat anders opleveren... toch maar niet dus.

Justine en Bouba zijn gisteravond laaaaat aangekomen, na ook lange reis. En vanaf nu gaan we samen verder reizen. Morgenvroeg met de trein naar Bamako... en vannacht nog een nachtje in deze jeugdherberg slapen. Al moet ik eigenlijk zeggen OP. We slapen nl op dun matrasje op het gebouw, lekker cheap en in de frisse lucht :p helemaal prima....

Welll.... tot zover! Ben er niet in geslaagd het 'kort' te houden, maaaar wel duidelijk verhaal niet? Bedankt voor de interesse in mn stories, ook altijd weer verassend de reaties te lezen :) Amitiee. Dank!

Am-beh-koffee... das als het goed is tot later int BamBara :))

tout est tranquille... maintenant!!

Hallo allemaal,

Hoe gaat het in het koude Nederland, heb begrepen dat het kwik weer onder nul is... ga ik een elfstedentocht missen??? alhoewel missen... J,adore le soleil :D

Hier is inmiddels de rust wedergekeerd. Heb de dansreis met succes afgerond. In de laatste week nog een bezoek gebracht aan Kafountine, aan een Guinnee'feest. Wat inhoud dat alle vrouwen zich verzamelden en zich van hun beste kant hebben laten zien, al dansend en wel. Uiteraard hebben wij toubabs ook een tipje van ons reportoire laten zien... de Tiriba! Nou werkelijk waar het applaus en gejuich was overweldigend... we vlogen de lucht in en werden na afloop bestormd en bedankt... Fantastisch!! Echt hele bijzondere ervaring...

De dansreis hebben we afgeloten met een presentatie van de dansen die we geleerd hebben, de Tiriba, Dundunba en de Sinteh! Nou.... ik ben trots , en zo onze toeschouwers! Heerlijk om op de stenen vloer te stuiteren in plaats van te ploeteren in het zand. En de jongens... zoveel energie!!! het was echt een heel spektakel. Wounouwali Dounia Percussion. Geweldig.

Vrijdag de groep teruggebracht naar de luchthaven in Banjul, 3uur hobbelen. De heenreis verliep voorspoedig itt tot juist ja de terugweg. Had echt gruwelijke maagkrampen, en tsja de auto heeft regelmatig een soort van noodstop voor me moeten maken :(( bluh... geen idee, miss toch iets verkeerds gegeten of... misschien is mn overdadig eten van de heeeeeerlijke grapefruits hier me te veel geworden! Maja moet toch mn naam madame pomplemousse' ook eer aandoen. Bij nader inzien.. is 3/4 per dag toch wel wat veel en doe ik nu aan gehele onthouding van de pomplemousse. Papaya is vriendelijker voor de maag, en ook errrrug sweet!

Na een dagje bedlegerig te zijn en in de namiddag lekker op strand te hebben gezeten, is buikje weer rustig en komt mn eetlust ook langzaam weer terug. Vandaag is het zondag, dimanche le jour de toubab! Jacqueline, een vd dansgroep, is nog week extra hier en dus zijn we nu samen in Kafountine! We hebben zowaar cola l'ight kunnen drinken en.... een broodje kaas gegeten. Helaas was de pain complet' toch errug wit, en de kaas meer frans schimmelkaasje, maar het idee was er. Onze Afrikaanse metgezellen prefereerden toch echt een plat de riz, mais non c'est dimanche.. kaas eten dus. We gaan zo nog op zoek naar yoghurt.. insjallah.. lijkt me zoo heerlijk! Vanavond pizzaaaa ook lekker decadent *in verhouding met african meal van gister -aardappel-tomate-ei-mayo wat overigens ook heeeerlijk was, ma een vijfde van deze pizzaprice* maja het is maar 'e'en keer zondag in de week toch... hmmmm

Well c'est comme ca.. morgen sluit ik mn verblijf in Abene af, met de groep en plat senegalais. en vertrek dinsdag naar Gambie met Issiaga. We gaan samen naar Mali reizen, om daar in Segou begin februari naar een groots festival te gaan. Onderweg zullen we in Kayes *heetste stad van afrika* ik denk ;e;en nachtje slapen, dorpjes Kitaen Kati bezoeken en natuurlijk ons onderdompelen in Bamako!Justine en Bouba staatgaan de dezelfde route doen, dus we gaan zeker meeten! hoe verder... on va voir... to be continued!Tot in Mali !!!

Tot zover, YakossiYakossi, Wontanara

Salutations de Senegal